زن آزاد

ستاره ها زیر سقف

2009-12-29T11:53:00.000-08:00

امشب دیگه می دونم کجایی. بعد از 6 ماه در به دری، بعد از 6 ماه قطع ناگهانی ایمیلها و تلفن ها، بعد از روزها یه این طرف و اون طرف زنگ زدن و از هزار نفر سراغتو گرفتن، امشب دیگه خیالم راحته. می دونم تو یکی از اتاق های همیشه روشن 209 داری مثل همیشه ی این سالها با میگرنت دست و پنجه نرم می کنی تا شاید خوابت ببره.

امشب تو هم راحتی. دیگه از صدای ترمز ماشین جلوی خونه ات هراس نداری. دیگه زنگ بی موقع آپارتمان کوچکت چشمای همیشه نگرانتو نگرانتر نمی کنه. امشب دیگه دلشوره نداری خواهرکم.

راحت بخواب. بعد از این همه دویدن و دویدن از اوز تا بندر لنگه، از زابل تا بوشهر، از خرم آباد تا سنندج برای اینکه یک زن حتی، بیشتر بدونه و بیشتر بفهمه و بیشتر بخونه، حالا دیگه می تونی راحت بخوابی.

وقتی تو و دوستات اون تو هستین دیگه هیچ امنیت ملی ای تهدید نمیشه. دیگه هیچ زنی هوس رهایی نمی کنه. دیگه هیچ نظمی بر هم نمی خوره. پس راحت بخواب خواهرکم.

امشب آب از آب تکون نمی خوره. امشب هیچ شهابی، خواب سیاه دیو رو آشفته نمی کنه. امشب ستاره ها زیر سقفن. سقفی که چراغش تا صبح روشنه. آروم بخوابین همه ی ستاره های سرزمینم!

م

منصوره شجاعی دستگیر شد

2009-12-28T16:26:00.000-08:00

ساعت یک و نیم بامداد. زنگ بی موقع تلفن و دلی که می لرزد: خاله ببخشید بیدارتان کردم. مامان را بردند.
ـ به نسرین ستوده گفتی؟
ـ آره ولی تا صبح هیچ کاری نمی تونه بکنه.
ـ داروهاشو برد؟
ـ آره همه رو برد.
ـ حالش خوب بود؟
ـ آره خوب بود اما تو باور نکن

2009-12-27T13:36:00.000-08:00

امشب فقط گریستم. نمی دانم چرا این اشکها تمام نمی شوند از بس که دم به دم سرازیرند.
امروز هرآنچه را که خوش نمی داشتم دیدم. نفرت را. کینه را. خشونت را.
امروز دیدم آن دخترکی را که در یک دستش پارچه ای سبز بود و در دست دیگرش پاره ای سنگ.
امروز دیدم آن جوان پسری را که تمام حق از دست داده اش را خشمی کرده بود که آتش چشمهایش بود.
امروز دیدم مردم وطنم را که تمامی نفرت 30 ساله اشان را بر سر بسیجی ای که گرفتارش کرده بودند خالی می کردند.
امروز فقط گریستم بر این همه خشونت و یکبار دیگر فریاد زدم "با کشورم چه رفته است؟"

چند هفته پیش دوستی می گفت یقین دارم عاشورای امسال نقطه عطف جنبش است. بود اما چرا اینگونه؟
این همه نفرت و خشونت، نقطه عطف خوبی نیست. شما که آن جایید پاسخم دهید. این همه خشونت طبیعی بود؟

چون همیشه نگرانم. نگران فردا و روزهای بعد. نگران آنانکه هنوز در بندند. نگران آنان که به گرو آزادند. نگران آنان که مانده اند.

کسی می تواند به من بگوید آیا به یقین فردا روز دیگری خواهد بود؟

وطنم در آتش و خون

2009-12-27T04:41:00.000-08:00

دوباره آدمها شماره شدند. سه نفر نه، چهارنفر، شاید بیشتر، شاید کمتر کشته شدند. سه زندگی چهار زندگی شاید بیشتر شاید کمتر بسته شد.

امروز دوباره عاشورا بود در وطنم.

بی خبرم. از بامداد بی خبرم. از ژیلا بی خبرم. از ترانه و امیر و فریده بی خبرم. از دنیا بی خبرم.

دوباره همان بی قراری و همان سرگشتگی. تا این شماره ها به اسم بدل شوند چند بار سر بر دیوار کوبیدن مانده؟ تا چهار اسم دیگر به فهرست ناتمام رفتگانم اضافه شود چند بی خوابی دیگر مانده؟

تا صبح وطنم چند شام دیگر مانده؟

مهین هم رفت

2009-12-27T03:06:00.000-08:00

مهین گرجی هم رفت. خبر را علیرضا صبح یک شنبه داد. مهین بعد از قریب سه ماه دست و پنجه نرم کردن با مرگ بالاخره مغلوب شد.

سال 1377. روزنامه زن. سرویس ورزشی. مهین گرجی. می گفتند اولین زن ورزشی نویس مطبوعات. نمی دانم اولین بود یا نه اما هرچه بود "یگانه بود و هیچ کم نداشت".

سال 1387. پراگ. هنوز سیاه مادر بر تن داشتم و دل از بزم و طرب دور.مرا به میهمانی خانه اش دعوت کرد. آنقدر در دعوتش ساده بود و صمیمی که پیمان شکستم و با سیاه تنم رفتم. از خودش گفت. از زندگیش. از عشقش. چه سرگشته بود. این سرگشتگی، تقدیر نسل ماست.

روزی که خبر رزا و امیر را خواندم و فهمیدم مهین هم در برزخ میان این جهان و آن دیگری است، به یاد این سرگشتگی افتادم. به یاد نسلی که آرام نمی گیرد حتی دراین سوی دنیا. نسل آواره ای که نه "لباس زربفت تداوم را دارد و نه ابروان تعلق را". نسلی که عریان و برهنه است. نسلی در به درتر از باد.

و اینک مهین هم رفت. گفت راحت شد. گفتم راحت از چه؟ راحت از زندگی یا دربه دری؟ راحت از سرگشتگی یا آوارگی؟

مهین کنار رزا و امیر آرام گرفت و ما ناآرام و بی قرار سر بر دیوار تنهایی خویش می کوبیم و سفر را امتداد می بخشیم.

سفر این سه کوتاه بود و جانکاه اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.

فریاد در جماران

2009-12-26T11:41:00.000-08:00

ندا آقا سلطان شخصیت سال مجله تایمز شد و این بهانه ای بود تا مرور کنم هرآنچه را که در این 6 ماه بر وطنم رفته است. دوباره از نو دیدم، همه چیز را. از 22 خرداد تا امروز. سهراب، محمد، امیر، ترانه، محسن و آن بسیار کسان دیگر را. شب سیاه 30 خرداد و صدای گرفته ترانه را که گفت ژیلا و بهمن را بردند. ضجه هایم پای تلفن و التماس هایم به خواهر دور از من برای پنهان شدن. سرگشتگی ها، بی پناهی ها و سربر دیوار کوبیدن هایم. همه را دوباره دیدم.

و امروز یک بار دیگر وطنم فریاد شد. فریادی که هرچند در جماران بلند شد اما آنقدر رسا بود که کسی نپرسید از کجا آمده. حس دوگانه ای بود برایم فریاد در جماران، جمارانی که تا 20 سال پیش همین مردم دست به دعا شده بودند برای مرگ ساکنش و امروز شعار می دادند:"خمینی کجایی موسوی تنها شده" . اما باکی نیست. این مردمی که من در این 6 ماه شناختم خوب می دانند چه کنند. آنقدر باورشان دارم که بدانم هرآنچه می کنند از روی آگاهی است و این منم که باید بسیار بیاموزم از تک تکشان. از فریده و ترانه جوان گرفته تا پروین رنج کشیده ی سهراب از دست داده.

نمیدانم اگر من بودم به تشییع جنازه منتظری می رفتم یا نه. اگر من بودم برای عکس پاره شده ی خمینی به خیابان می آمدم یا نه. اگر بودم روز تاسوعا به جماران می رفتم یا نه. اما مهم نیست که من یا تو یا تک تک ما چه می کنیم. مهم این سیلی است که بهتر از هرکدام از این قطره ها راهش را می شناسد و خوش به راه افتاده.

همه ی دوستان دیده و نادیده ام! همه ی خواهران داشته و نداشته ام! همه ی برادران آشنا و ناآشنایم! در شجاعت و هوشیاری و توانایی تان هیچ نمی توانم گفت الا اینکه:

طاقت بیار رفیق! دنیا تو مشت ماست
طاقت بیار رفیق! خورشید پشت ماست

بازگشت

2009-12-25T12:57:00.000-08:00

دو سال بیشتراست که دراین صفحه چیزی ننوشتم. تصمیم هم داشتم دیگر ننویسم. اما امشب به یکباره نظرم عوض شد. چرایش بماند تا بعد.
تصمیم دارم همه چیز را اینجا بنویسم البته تا جایی که پرده های خصوصی زندگیم پاره نشوند.

فعلا در مرخصی ام و به ظاهر دور از کار. اما چقدر به این دوری وفادار بمانم نمی دانم. باید بر سر قولم با پسرکم بمانم ، اینکه او نوروز را پاس بدارد و من کریسمس و ژانویه را. پس فعلا باید از کار دوری کنم. تا فردا و پس فردا چه پیش آید در خیابان های عزیزی که این روزها داغ داغند از قدم های استوار همه خواهران و برادرانم.

این روزها حال و هوای دیگری دارم پس می نویسم باشد که خوانده شود

دلارام علی

2007-11-04T12:46:00.000-08:00

یک ساعت پیش منصوره خبر دلارام رو داد. رفتم سراغ ایمیلم و دیدم وای... چه خبره. از در و دیوار داره پیام میریزه. به بچه های این طرف خبر دادم. به هرکی که عقلم قد می داد. بچه ها خبرکنفرانس مطبوعاتی امروز رو کار کردن ولی تلفن دلارام جواب نمی داده و نتونستن با خودش حرف بزنن. باید یک کاری کرد. دلارام به خاطر کتک خوردن و روی زمین کشیده شدن و شکسته شدن دستش توسط سربازان امام زمان داره میره زندان. هنوز یک ماه از عروسی دلارام نگذشته. تو را به خدا کاری کنید

سیاهترین شب وطنم

2007-05-29T12:45:00.000-07:00

وطنم این ایام، سیاه‌ترین شب‌هایش را می‌گذراند. هرچه می‌بینم و می‌شنوم سیاهی هست و سیاهی. گفت: سیاه‌ترین شبهای وطن، سال‌هایی بود که کرور کرور جنازه‌های نابالغ بر دوش مردم گذاشته می‌شد و شعار جنگ تا پیروزی در دهان‌شان چپانده می‌شد. گفت: سیاه‌ترین شب‌های وطن، شب‌هایی بود که خروار خروار لباس بی‌صاحب از اوین به مادرها و پدرها داده می‌شد، بی‌هیچ نشانی از گور عزیزان‌شان. گفتم: اما سیاهی آن شبها کمتر بود چون کمتر می دانستم. این روزها که تنها فشار دکمه ای تو را ازهر آنچه در سراسر دنیا می‌گذرد آگاه می‌کند، می‌توان «نمی‌دانستم» را باور کرد؟ مردمم، مردم بیچاره وطن پاره پاره ام، می‌دانند چه بر آنها می‌رود؟
امروز تصاویر ویدیویی تحقیر و شکنجه «انسانی» را در کوچه و خیابان دیدم که جامعه بیمار ایران از او یک «ولگرد» ساخته است و امروز همین جامعه، او را در کوچه و خیابان می‌گرداند و کتک می‌زند تا با لذتی بیمارگونه و شهوانی، «غلط کردم» هایش را بشنود.
هفته گذشته تصویر خونین زنی را دیدم که قانون غیرانسانی «حجاب اجباری» از او یک هنجارشکن ساخته تا امروز به همین جرم، باتوم قانون را بر سرش بکوبد و چهره خونین و بی‌حجابش را با چشمانی حریص بدرد.
ماه گذشته، فیلم دخترک جوانی را دیدم که فریادهایش گوش را کر می‌کرد چون نمی‌خواست به خاطر طبیعی‌ترین و کمترین حق انسانی‌اش که خودآرایی است، به زندان رود.
و هرروز می‌خوانم که دانشجویان و کارگران و معلمان وطنم کتک می‌خورند و تهدید می‌شوند و به زندان می‌روند.
جوانان وطنم، همانها که تا ۲۰ سال پیش تاج سر بودند چون باید می‌جنگیدند، امروز جاسوس و مفسد و وطن‌فروش نامیده می‌شوند تا کینه و نفرت و عقده، بیش از پیش فرمانروایی کند.
و من، کوتاه‌دست‌تر از همیشه هیچ نمی‌توانم کرد مگر آنکه بنویسم و بنویسم تا کسی نگوید «نمی‌دانستم».
وطنم سیاهترین شبهایش را می‌گذراند و من می‌خوانم:
شب است و چهره میهن سیاهه
نشستن در سیاهیها گناهه

نوروز

2007-04-04T06:18:00.000-07:00

نوروز آمد. بی صدا و نرمک نرمک. آنقدر آهسته که هیچکس صدای پایش را نشنید. لااقل اینجا که من هستم کسی صدایی از نوروز نشنید. اگر صدایی بود صدای تحریم بود و جدال و جاسوسی و بازداشت و بازداشت.
اما با همه اینها نوروز آمد. بیصدا اما زیبا. زیباییش را همه دیدیم هرچند که در سیاهترین ساعات شب آمد
امیدوارم لااقل امسال نکویی سال از بهارش پیدا نباشد!

برای دریای شادی

2007-03-11T16:33:00.000-07:00

شبهایی که دیر از سر کار بر می گردم پسرک هفت سالم خوابه. بالای سرش میرم. می بوسمش. بوش می کنم آخه 14 ساعت ندیدمش
پسرک من چند ماهی از دریای شادی کوچکتره. شادی حدود 200 ساعته که دریاشو ندیده. اونو نبوسیده و عطرشو با همه وجودش نبلعیده
نمی دونم چند زن تا به حال به همت شادی دوباره پیش بچه هاشون برگشتن. 4 تا 5 تا یا اصلن یک زن. کاش همون یک زن بتونه برای برگشتن شادی پیش دریا یک کاری کنه
می دونم که شادی دوستای زیادی داره که دارن همه تلاششونو برای آزادیش می کنن. اما من از این ور دنیا حاضرم هر کاری از دستم بر میاد بکنم تا شادی موقع سال تحویل بوی دریا رو حس کنه
کاش یکی از بازجوهای شادی مادر باشه

اسفند دلتنگی

2007-03-08T12:59:00.000-08:00

سه شنبه و چهارشنبه و امشب تا 8 شب موندم تو رادیو. دیشب وقتی داشتم از شدت خستگی بیهوش می شدم فکر کردم فردا حتمن خستگیم در میره. چرا این فکرو کردم نمی دونم. شاید چون امروز روز جهانی زن بود
امروز اول صبح تا رسیدم رادیو مریم دوید و بغلم کرد. گفت دیدی آزاد شدند؟ نمی دونم چرا خوشحال نبودم. این حس لعنتی. تا اینکه خبرها یکی یکی رسید.
دلم غوغاست. برای ژیلا. برای محبوبه. برای شادی. دلم غوغاست برای فرناز و منصوره. الان کجایید عزیزترین هایم؟
ژیلا یادت هست استخر ونک و نرم نرمک شنا کردنمان؟ یادت هست که بهت گفتم تو که غذا نمی خوری لااقل ورزش کن! ژیلا دلم خون است خون
امشب برایتان مهمان می آید. چهار نفر دیگر امشب از سراشیبی توبه گذشتند. دیگر تنها نیستید
کاش آنجا بودم. میانتان. کنارتان. دلم تنگ است بچه ها خیلی تنگ

برای بهار

2007-03-04T09:45:00.000-08:00

یک روز آفتابی. از اون روزهایی که از زمین و آسمون بوی بهار میاد. یک روزی که اصلن به یادت نمی آره که داری کجا زندگی می کنی، چه دغدغه هایی داری، کدوم یک از حقوقت پایمال شده یا قراره بشه. همه چیز مثبت و خوبه و تو اصلن فکر هم نمی کنی که تا چند ساعت دیگه تمام این چیزهای مثبت دود میشه و به هوا میره.
هنوز مست این روز بهاری هستی که زنگ تلفن پرتت می کنه به یک دنیای پر از کثافت و لجن. دنیایی که تو اون، امثال حسین درخشان، روشنفکر محسوب میشن.
خبر رو می شنوی. روی صندلی می نشینی و دیگه هیچی از بهار و آفتاب به یادت نمیاد.

خواهرانم، دوستانم، همفکرانم، رفقایم امشب را دربند ۲۰۹ زندان اوین می گذرانند.

چه بهاری است خدا را که در این دشت ملال
لاله ها آینه خون سیاووشانند...

داستان آن کودک 13 ساله ای که رهبر شد

2007-03-02T09:55:00.000-08:00

وقتی گزارش آرنون گرویس را در مورد محتوای کتاب‌های درسی ایران خواندم باور نکردم. گفتم این هم یکی دیگر از بازی‌های آمریکایی‌هاست اما وقتی بهم گفتند که خودم باید یک گزارش تهیه کنم دقیق‌تر شدم. رفتم دنبالش و دیدم نه خیر قضیه جدی تر از بازی آمریکایی‌هاست
موضوع اینه که نه تنها در کتاب‌های درسی ایران بلکه در کل سیستم آموزشی، خشونت تبلیغ و ترویج میشه باور ندارین؟ خودتون بخونین!

یادی از فروغ

2007-02-13T12:25:00.000-08:00

امروز چهلمین سال مرگ فروغ فرخزاد بود. زندگی او آنقدر حرف برای گفتن دارد که در یک کتاب هم نمی گنجد چه رسد به یک گزارش. در این گزارش سعی کردم جنبه هایی از زندگی فروغ را که کمتر درباره اش صحبت شده مطرح کنم. از فردا فایل صوتی آن را هم در آخر مطلب می گذارند.می توانید بشنوید.

!بیست و دو بهمن ؟ باد

2007-02-10T14:40:00.000-08:00

فردا 22 بهمن است. گفتم چیزی بنویسم اما هرچه نوشتم یا فحش شد و یا ناله. 22 بهمن برایم همانی است که آن زمان برای یک کودک 8 ساله بود. نه چیزی به آن اضافه شده و نه کم. تنها یک سوال از آنها که آن زمان 8 ساله نبودند: چه شد که نفهمیدید چه کسانی افسار این انقلاب را به دست گرفته اند؟
مهشید عزیز حرف دل را زده و خرسندی هنرمند نیز مثل همیشه طنزش جدیترین وافعیتهاست.

هیأت موتلفه و جنبش زنان

2007-02-04T15:48:00.000-08:00

هیچ وقت آدم بددهنی نبودم حتا در اوج عصبانیت اما این حسین درخشان یا به قول داور حسین درخششمداری!! اون روی منو بالا آورد. مردک بیسواد جاسوس که یک روز تو اسراییله و فرداش سر از تهران در میاره حالا پا تو کفش جنبش زنان کرده. البته از کسی که با نون هیأت موتلفه بزرگ شده بیشتر از این نمیشه توقع داشت. برای اینکه از حیطه ادب خارج نشم دیگه چیزی نمی نویسم و دعوتتان می کنم به اینجا که همه گفتنی ها رو به زبان حسین درخشان گفته که با اون بچه مداح بهتر از این نمیشه حرف زد.

داخائو

2007-01-31T13:52:00.000-08:00

خوب. این هم نتیجه سفر به مونیخ و بازدید از داخائو. فکر می کنم به سر درد و کوفتگی دیدار داخائو در روز اول سال بیارزد! نمی دونم واقعن نمی تونم بفهمم که یک ملت چطوری 12 سال چنین چیزهایی رو تحمل کردن و هیچی یا چیزی نزدیک به هیچی نگفتن . درکش برام خیلی سخته

بازگشت

2007-01-28T07:00:00.000-08:00

خواهرانم به خانه بازگشتند. با قید کفالت.
می دانستم که قاصدک خوش خبر است

برای خواهرم

2007-01-28T03:30:00.000-08:00

قاصدک هان چه خبر آوردی
انتظار خبری نیست مرا
دست بردار از این در وطن خویش غریب

برایم این را خواند با همان صدای افسانه ای اش. وقتی اینجا بود. گفت از غربت نگویید که ما در وطن خویش غریبانیم و امروز از صبح تا به حال هزار مرتبه با خودم خوانده ام: دست بردار از این در وطن خویش غریب
طلعت تقی نیا، منصوره شجاعی، فرناز سیفی، روزنامه نگار،فعال جنبش زنان و عضو مرکز فرهنگی زنان ، صبح روز شنبه 7 بهمن ماه ، هنگام خروج از کشور دستگیر شدند.
حالا او هم در بند 209 زندان اوین حتمن هزار بار این شعر را خوانده اما خواهرکم! قاصدک خوش خبر است. در سلولت را باز کن بگذار قاصدکها بیایند
قاصدک همیشه خوش خبر بوده

امید معماریان
پرستو

غربت، دلتنگی وبهانه های کوچک خوشبختی من

2006-10-26T15:34:00.000-07:00

این روزها خیلی عجیب شدم. فقط دلم می خواد با یکی دعوا کنم. از کوچکترین ناملایمتی که باید تا حالا برام عادی شده باشه گریه ام می گیره. با پسرک خیلی جرو بحث می کنم. خیلی مسخره س که آدم بعد از دو سال تازه حس غربت بیاد سراغش. نمی دونم شاید هم غربت نیست. پس چیه؟

بعد از دوسال اقامت در آلمان، بالاخره هویتم به عنوان یک روزنامه نگار پذیرفته شد. البته فعلن به عنوان کارآموز.
از اول نوامبر کارمو شروع می کنم. کسانی که در خارج، اونم از نوع آلمانیش بودن، خوب می فهمن که این برای من چه ارزشی داره.
پسرک، دوماهه که اولین سال مدرسه شو شروع کرده. در عرض این دو ماه نوشتن و جمع رو یاد گرفته. خوندن رو هم که از قبل بلد بود. تازه عاشق هم شده اونم چه عشق بی سامانی. معشوق سه هفته پیش مدرسه شو عوض کرد و برای همیشه پر کشید. اما عاشق میگه وقتی بزرگ شدم میرم هرجا باشه پیداش می کنم!
عمل جراحی قلب یزرگ مادر که خیلی ازش می ترسیدم با موفقیت انجام شد و مادر به خونه برگشت.
این همه خبر خوب برای یک غربت نشین . یکیش هم کافیه تا یک ماهی رو باهاش حال کنه. حالا من چه مرگم شده؟

کلیپ زیبای تصور کن رو که پویای هنرمند ساخته دیدم و حالم خراب تر شد. خبر مسرت بخش گنجایش ایران برای صدو بیست میلیون نفر رو هم که رئیس جمهور عزیز اعلام کرده خوندم و اعصابم به هم ریخته تر شد.
عکسهای نمایشگاه نقاشی دلارا رو دیدم و حسابی به هم ریختم.
عکسهای بی نظیر پرس تو رو از فومن که صدای آسمانی مرضیه زیباترش کرده بود دیدم و دلم پرکشید.

قوانین اینجا برای مهاجرا روز به روز داره سختتر میشه. رفتار مردم به وضوح با خارجی ها بدتر شده یا شاید من حساس تر شدم. شاید هم چشمام بازتر شده.
.....
دیگه چه بهانه دیگه ای بیارم برای به هم ریختگی روحیم. به نظر شما این اسمش غربته؟

مرگ اکبر محمدی و اشکهای ناتمام من

2006-07-31T03:24:00.000-07:00

اکبر محمدی دانشجوی دستگیرشده در 18 تیر، بعد از سه روز اعتصاب غذای خشک، در اثر ایست قلبی در حمام زندان اوین درگذشت.
گریستم . بسیار گریستم. آنقدر که اشکهایم تاب دیدن را از من گرفت. 16 سال پیش هم به ما خبر دادند که برادرم به علت ایست قلبی در حمام خانه اش در یکی از شهرهای ایتالیا درگذشته. آن زمان گریه نکردم. آنقدر گریه نکردم که بغض هایم غده ای شد در گلویم و تاب فریاد زدن را از من گرفت. 16 سال است که می خواهم فریاد بزنم وامروز بی مهابا فریاد کشیدم. آنقدر ضجه زدم تا صدایم به گوش مادر و پدر اکبر محمدی برسد و بدانند که نباید بغضشان را فرو خورند. آنقدر فریاد کشیدم تا این شهر شاد صدایم را بشنود و دیگر کسی را برای مصالحه نزد قاتلان اکبر محمدی نفرستد . آنقدر اشک ریختم تا در این شهر پر از خنده کسی بپرسد چرا ملت ایران 27 سال است که فقط می گرید؟
دیگر بغضم را فرو نمی خورم. دیگر اشکهایم را پنهان نمی کنم.خوب می دانم که پدر و مادر اکبر محمدی دیگر هیچوقت از ته دل نخواهند خندید. پس من هم همراه آنان می گریم تا روزی که قاتلان فرزندان سرزمینم را گریان ببینم.
دیگر هیچگاه بغضم را فرو نمی خورم.

برای ژیلا بنی یعقوب و سر پرشورش

2006-06-15T04:44:00.000-07:00

به ما می گفتند "سه تفنگدار" : من و ژیلا و لیلی. در آن دوره که هبچ صدایی از دانشگاه ها در نمی آمد و بلند خندیدن حتا نشانه ای بود از مبارزه با اختناق، ما "سه تفنگدار" شرهای دانشکده بودیم. ظاهرن هیچ شباهتی با هم نداشتیم اما نقاط مشترکمان آنقدر بود که واحدگیری را با هم تنظیم کنیم، ساعات بین کلاسها را با هم بگذرانیم، موضوع سخنرانی های درسی را با هماهنگی هم انتخاب کنیم و... "والک" ساندویچ فروشی تازه تأسیس سه راه ضرابخانه هم حتا ما سه نفر را باهم می شناخت.
زندگی و کار از یکدیگر جدایمان کرد اما هنوز آنقدر به یکدیگر تعلق خاطر داریم که شب خداحافظی من از ایران، لی لی کتاب خودش را با متنی زیبا و پر از یادآوری خاطرات با هم بودن به من هدیه کند و ژیلا بلافاصله بعد از تأسیس سایتش مرا دعوت به همکاری نماید.
روز 22 خرداد از ساعت 3 نشستم پای کامپیوتر. حس لعنتی ام به من گفته بود که باید منتظر خبرهای بدی باشم. این بار هم حسم اشتباه نکرده بود. خبرها وحشتناک بود. عکسها و متنها را جستجو می کردم به دنبال یک کورسوی امید که نام یکی را دیدم و عکس آن دیگری را.
هروقت با هم غذا می خوردیم اعصاب ما دو تا را خرد می کرد. می گفتم تو با این دستان لاغر و نحیف چگونه قلم به دست می گیری؟ و حالا آن دستان لاغر و نحیف گره خورده بود میان دستبند. جثه کوچکش میان آن هیکل های تنومند و مردانه و زن پوش گم شده بود."همراهش" آن سوتر کتک می خورد و او را دستبند به دست می بردند.
خاطرات 4 سال دانشکده و چندین سال روزنامه از جلوی چشمانم عبور کرد. این دستها همان دستانی بود که هزاران بار به گرمی فشرده بودمش. آن جثه ظریف را صدها بار در آغوش گرفته بودم و حالا او در چنگال کسانی بود که نه حرمت قلم را داشتند و نه کرامت انسانی را اما خوب فهمیده بودند سراغ چه کسی بروند.
مصاحبه همین دخترک ریزنقش با رئیس دانشگاه تهران بود که وزرات علوم را مجبور کرد این پست را به شخص لایق تری بسپارد. گفتگوهایش با مقامات دولتی و شخصیت های سیاسی همیشه آنقدر هوشمندانه و حرفه ای بود که پس پرده را نمایان می ساخت. گزارش هایش از افغانستان و عراق در آن دوره ای که هنوز کمتر کسی از واقعیات آنجا خبر داشت مثل همیشه روشنگرانه بود و پر از اطلاعات. و حالا این دستان پرکار در دستبند بود و این مغز پرتلاش منکوب باتوم کینه و نفرت.
همیشه می گفتم: ژیلا تو با این غذا خوردنت آخر می میری. می خندید و می گفت همه یکروز می میرند. حالا نگرانم که جسم ظریف او چگونه تاب" اوین" را می آورد. دستان او هیچگاه جز قلم لمس نکرده اند. این دستان نه اسلحه دست داشته هیچگاه و نه حتا مشت شده. جز کاغذ و قلم چه جرمی را می توانستند به او نسبت دهند که هیچگاه جز به قلم نیندیشید.
سه روز است که آشفته ام. آنقدر آشفته که حتا نمی توانستم بنویسم. یکی یکی خبر آزادی بچه ها را شنیدم. کمی آرام شدم. اما نام ژیلا و همراهش هنوز در میان آزادشدگان نیست. نگرانم. نگران آن جثه ظربف. نگران آن دستان کوچک و نگران آن سر پرشور. کاش آن جثه کوچک تاب آن سر پرشور را داشته باشد.

بهار بی احساس

2006-04-11T13:49:00.000-07:00

بیست ماه است که به غربت آمده ام. روزهای اول- نه بهتر است بگویم ماههای اول -هیچ احساس دلتنگی نداشتم تا آنجا که به قلبم شک کردم. کم کم دلتنگی ها شروع شد اما نه برای آب و خاک که برای عزیزانی که دوریشان را تاب نداشتم. هیچ گمان نداشتم روزی برسد که دلم برای خاکم بگیرد و امروز آن روز رسیده.
بهار است اما اینجا که من نشسته ام هیچ گلی به بار نیست. بهار است اما اینجا که من نشسته ام ابر ژاله بار است و آفتابی نیست. فروردین از نیمه گذشته و آسمان همیشه خاکستری این سرزمین خوشبخت خیال آفتاب هم ندارد. و من این روزها فروردین خاکم را مرور می کنم. تهران. شیراز. کرج. کرمان. گیلان و مازندران پر ابر حتا. و هیچ نشانی از تشابه نمی بینم. شبهای فروردین تهران را به یاد می آورم با پنجره نیمه بازی که نسیمش دل و هوش را یکجا به تاراج می برد و شبهای پر از سردی اینجا را می بینم که هیچ عطری در آن نیست الا غربت.
دلم برای یک آسمان آبی و بی ابر لک زده. دلم برای حسرت یک نسیم خنک در گرمای بهاری تنگ شده. دلم هوای بوی یاس و اقاقی دارد. اینچا اما حال و هوای دیگری است.
کاش بهار به این دیار بی احساس هم سری بزند...

بازگشت

2006-03-29T01:05:00.000-08:00

هیچ باور ندارم که توانتسته باشم 3ماه بدون اینترنت سر کرده باشم اما خوب پیش می آید و برای من هم پیش آمد. در این مدت بسیار اتفاقات افتاد که دورادور نظاره گرشان بودم .8مارس و وقایع پیرامون آن مهمترین آنها بوده است. گزارشم را در باره این روز به یاد ماندنی و تلخ اما، در اینجا می توانید ببینید.
راستی تولد زنستان یکی از اتفاقات شیرین این دوره بود. میلادش مبارک!

روز جهاني مبارزه با خشونت عليه زنان

2005-11-21T13:43:00.000-08:00

25 نوامبر روز حهاني مبارزه با خشونت عليه زنان است. به همين مناسبت چند انجمن ايراني - آلماني در شهر كلن از جمله انجمن زنان بر عليه خشونت، انجمن زنان ايراني - آلماني شهر كلن، موسسه مددكاري براي زنان مهاجر (آگيسرا) و... در اين روز يك تئاتر خياباني برگزار مي كنند. قرار است من هم با اين گروه همكاري كنم. تا به حال در دو جلسه تمرين حضور داشته ام. جمله‌اي كه بايد بگويم از زبان دولت است و ترجمه آن اين مي‌شود: اگر طلاق بگيري بايد آلمان را ترك كني.
جمله‌اي بسيار آشنا براي زناني كه به واسطه ازدواج، اقامت گرفته‌اند. اين زنان تا 2سال بايد با شوهرشان در يك خانه زندگي كنند وگرنه از آلمان اخراج مي‌شوند. البته اين زمان قبلن 5 سال بود ولي با تلاش سازمانهاي زنان به 2 سال رسيد اما هنوز هم بسيارند زناني كه اين 2سال را در بدترين شرايط سپري مي‌كنند تنها براي اينكه بازنگردند.
اين اولين تجربه من در كار با يك گروه آلماني زبان است. در اين گروه زنان خارجي هم هستند اما زبان اصلي آلماني است و اين برايم هم دشوار است و هم شيرين.
هركدام از دوستاني كه در كلن يا شهرهاي اطراف آن هستند مي‌توانند در روز جمعه 25 نوامبر ساعت 3 بعدازظهر در دم فوروم اولين اجراي اين تئاتر را شاهد باشند.

مادر

2005-11-09T02:44:00.000-08:00

مادر در بيمارستان بستري است. مي دانستم كه زنگ بي جواب نلفن در چند روز گذشته نشانه خوبي نيست. پسرك هرروز مي پرسد مادربزرگ كي به آلمان مي‌آيد؟ خداكند اتفاق ناگواري پيش نيايد. نوروز امسال هفت سينمان با حضور پرمهر مادر شايد از غربت درآيد. كاش مادر نوروزمان را رنگي كند.

زنان در كردستان

2005-10-21T05:22:00.000-07:00

هفته گذشته انجمن زنان ايراني در شهر كلن دو فعال زنان از كردستان عراق را دعوت كرده بود تا در مورد وضعيت زنان در آنجا صحبت كنند. دو زن جوان و سرشار از انرژي كه زبان زيباي كردي را با حرارتي پرشور صحبت مي كردند. از آن همه شور و نشاطي كه در كلامشان بود به ياد تلاش بي وقفه دختران جوان و زنان ايرانمان افتادم. به ياد فرناز و پرستو و گلناز و به ياد نوشين و پروين و منصوره و هزاران زن ديگر كه سالياني است گلويشان در فرياد بر عليه ستم جنسي خراشيده شده و به ياد سهمي افتادم كه اينان از اين همه فرياد گرفته‌اند و سهمي كه زنان كرد دارند.
رامك از كردستان به قول خودش آزادشده در سال 1991 ميلادي گفت:
در كردستان عراق زن حق دارد براي طلاق نقاضا كند و اگر شوهرش بعد از يك سال راضي به طلاق نشود دادگاه حكم طلاق را جاري مي كنرد.
در كردستان عراق تعدد زوجات ممنوع است.
در كردستان عراق ختنه دختران جرم محسوب شده و عامل اين جرم تحت پيگرد قرار مي گيرد.
در كردستان عراق چندين خانه امن براي زنان وجود دارد كه در آنها دختراني كه خارج از ازدواج باردار شده اند مي توانند پناه بگيرند و فرزند خود را به دنيا بياورند و اگر بخواهند امكان فرار آنها به كشورهاي اروپايي فراهم مي شود.
در كردستان عراق ازدواج اجباري ممنوع است و...
به دنبال منابعي موثق هستم تا متن قانوني اين شنيده هارا به دست آورم كه در آن صورت حتمن گزارشي مفصل از آن خواهم نوشت. اميدوارم تا آن موقع گلوي فرناز و منصوره و پروين خراشيده تر از قبل نشده باشد.

يك پيروزي ديگر براي زنان

2005-09-29T04:05:00.000-07:00

مصاحبه‌ام با هما ارجمند در مورد دادگاههاي اسلامي در كانادا تقريبن بدون سانسور در اينجا منتشر شد. خوشحالم از اين پيروزي براي زناني كه در كانادا زندگي مي‌كنند.

فردا روز ديگري است

2005-09-28T09:11:00.000-07:00

امروز فهميدم كه وبلاگم در ايران فيلتر شده. هرچند كه در اين مدت به دليل مشغوليت‌هاي يادگيري زبان خيلي كم در وبلاگم مي‌نوشتم اما با اين حال از خواندن اين خبر دلگير شدم. فكر مي‌كنم چه سودي دارد نوشتنم وقتي عزيزترين‌هايم نتوانند آن را بخوانند. چه سود ازگفتن وقتي شنواترين گوشها نتوانند بشنوند. چه سود از گلايه كردن، اشك ريختن و در زمانش خنديدن وقتي همراهي از «خانه» با تو نباشد.
امروز دست و دلم به نوشتن نمي رود. نمي‌دانم.شايد فردا وضع بهتر شود. به قول اسكارلت اوهارا «فردا خود روز ديگري است»

آشپزي و بقيه قضايا

2005-09-10T11:33:00.000-07:00

ديروز در كلاس زبان صحبت از آشپزي و نوع غذاهاي مليتهاي گوناگون بود. دختر ترك كه درس وكالت خوانده توضيح ميداد كه در تركيه سه وعده غذاي كامل در روز خورده مي‌شود: صبحانه، نهار و شام و هرسه اين وعده‌ها نيز بايد كامل و با مخلفات سرو شود. من هم گفتم كه در ايران نيز دقيقن همينطور است به اضافه يك وعده عصرانه كه معمولن در تابستانها خورده مي‌شود.و بعد توضيح داديم كه هم در ايران و هم در تركيه آشپزي بسيار طولاني و وقت‌گير است چرا كه ما اكثر غذاها را هم سرخ مي‌كنيم و هم مي‌پزيم در ضمن بيشتر غذاها نيز از دو بخش تشكيل شده مثل يرنج و خورشت يا برنج و مرغ يا كباب و در حقيقت ما در هر وعده دو غذا بايد آماده كنيم.زن اندونزيايي كه در تمام اين مدت با تعجب به ما نگاه مي‌كرد گفت: معني اينها اين است كه زنان ايراني و ترك وقت زيادي براي آشپزي دارند! براي او توضيح داديم كه چنين نيست. الان اكثر زنان هم در تركيه و هم در ايران در خارج از خانه نيز كار مي‌كنند و در حقيقت مجبورند دوبرابر مردان كار كنند هم در خانه و هم در بيرون. زن اندونزيايي با خونسردي گفت: خوب نكنند! و بعد توضيح داد كه ما در اندونزي صبحانه نداريم جون وقت درست كردنش را نداريم. براي صبحانه فقط يك ليوان شير يا قهوه مي‌نوشيم. غذاهايمان هم بسيار ساده و راحت است و حداكثر در نيم ساعت آماده مي‌شود چون اكثر زنان اندونري شاغلند و وقت زيادي براي آشپزي ندارند.
براي او توضيح دادم كه طبق قوانين ايران زن بدون اجازه شوهر حق كار در خارج از خانه را ندارد و اكثر زنان ايراني براي اينكه اين حق طبيعي از آنها سلب نشود مجبورند به شوهرانشان باج بدهند. اين زنان مجبورند تا نيمه شب آشپزي ‌كنند تا اگر روز بعد شوهرشان زودتر از آنان به خانه رسيد تنها زحمت گرم كردن غذا را بكشد و اين شوهران نيز هميشه ناله مي‌كنند و غر مي‌زنند كه حسرت يك غذاي تازه به دلمان است و مجبوريم هميشه غذاي شب مانده بخوريم! و تمامي اين حقوق ناحق را هم قوانيني كه ريشه اسلامي دارد به مردان داده. با تعجب نگاهم كرد و گفت: ولي 90% مردم اندونزي نيز مسلمانند و ما هيچ كدام از اين مشكلات را نداريم. گفتم مي‌دانم اشكال كار ما از جاي ديگري است.

اين قوانين مردانه!

2005-09-02T12:31:00.000-07:00

امروز اولين روز كلاس زبان آلماني‌ام بود. كلاسي از طرف اداره فدرال آلمان براي خارجيان كه در آن ضمن يادگيري زبان آلماني با فرهنگ اينجا نيز آشنا مي‌شوند. طبق قانون جديد آلمان از ابتداي سال 2005 ميلادي تمام خارجيان موظف به گذراندن اين دوره 600 ساعته هستند.

اين نوع كلاس در مكانهاي مختلف برگزار مي‌شود. اما اين يكي مخصوص خانمها و در منطقه‌اي از شهر قرار دارد كه تعداد خارجيان به نسبت زياد است. در كنار كلاس هم اتاقي پر از اسباب بازي براي كودكان وجود دارد و يك خانم آلماني هم مسئول نگهداري از كودكاني است كه مادرانشان در اتاق بغلي مشغول يادگيري زبان آلماني هستند و تمام اين امكانات نيز رايگان است.وقتي زبانم كاملتر شد حتمن از خود اين مركز گزارشي تهيه مي‌كنم.

امروز دركلاس ما غير از من دو خانم ايراني، دو خانم كرد از تركيه، يك اسپانيايي، يك سياه‌پوست كه هنوز نمي‌دانم از چه كشوري است و خانمي از كشور پرو حضور داشتند.

زمان زنگ تفريح صحبت از ازدواج شد. معلم آلماني گفت كه مي‌خواهد بعد از 7سال زندگي مشترك با هم‌خانه‌اش ازدواج كند. پرسيدم وقتي همينطور در كنار هم احساس خوشبختي مي‌كنيد چرا قصد ازدواج داريد؟ گفت فقط براي بعد از مرگ!! اگر يكي از ما بميرد آن ديگري هيچ سهمي از اموال او نمي‌برد. او گفت دو تا از دوستان ما كه 60 ساله و 65 ساله هستند و 20 سال است كه با هم زندگي مي‌كنند به همين دليل تصميم به ازدواج گرفته‌اند چون بعد از ازدواج وقتي يكي از زوجين فوت كند تمام اموال مشترك و غير مشترك آنها به آن ديگري مي‌رسد ولي اگر ازدواج نكرده‌باشند فرد زنده مانده هيچ سهمي از اموال نمي‌برد.

براي آنها توضيح دادم كه در ايران چنين نيست و بعد از مرگ شوهر، زن تنها بخشي از اموال او را صاحب مي‌شود حتا اگر اين اموال تمامن بعد از ازدواج به دست آمده باشد و بقيه اموال به فرزندان و مادر مرد مي‌رسد و اگر مرد هيچ وارثي غير از زن نداشته باشد هم باز تنها بخشي از اموال به زن مي‌رسد و بقيه از آن دولت است!

معلم آلماني كمابيش با قوانين ايران در مورد زنان آشنايي داشت. اما زن پرويي كم مانده بود از تعجب شاخ دربياورد. وقتي براي او گفتم كه بعد از طلاق هم هيچ چيز به زن نمي‌رسد الا مهر او كه آن را هم اگر بتواند با بدبختي بايد به دست بياورد و كودكان نيز تنها تا 7سالگي مي‌توانند پيش مادر بمانند تازه اگر مادر در اين مدت ازدواج كند اين حق را هم از دست مي‌دهد ديگر كم مانده بود ديوانه شود.

زنگ تفريح تمام شد و سؤالهاي زن پرويي ادامه داشت. در مورد كتك خوردن زنان و نداشتن حق طلاق و … وقتي به طرف كلاس مي‌رفتيم از من پرسيد: زنان شما به اين همه قوانين ضد زن هيچ اعتراضي نمي‌كنند و به زندگي عادي خود در ايران ادامه مي‌دهند؟

در فرصت كمي كه مانده بود برايش توضيح دادم كه اعتراض صورت مي‌گيرد اما شكل حكومتي ايران اجازه هرگونه تغيير را از زنان سلب مي كند و … دوباره پرسيد: مردانتان چه؟ آنها هيچ اعتراضي نمي‌كنند؟

فكر كردم تفاوت ديدگاه چقدر زياد است حتا با زني از كشور جهان سومي پرو. ما هنوز درگير كشاندن تمامي زنانمان به اين جبهه هستيم و او به اين فكر مي كند كه حق است مردان هم به اين قوانين غير انساني اعتراض كنند. به او نگفتم كه تمامي اين قوانين را مردان نوشته‌اند.

سومين شب همبستگي با اكبر گنجي

2005-08-14T02:52:00.000-07:00

سومين شب همبستگي با اكبر گنجي و ديگر زندانيان سياسي جمعه شب دوازدهم آگوست به همت جمعيت دفاع از زندانيان سياسي در كلن برگزار شد.
اين بار هم مثل دومين شب همبستگي گرچه باران نمي‌باريد اما «هوا بس ناجوانمردانه سرد» بود و باد شديدي مي‌وزيد. شايد به همين دليل بود كه عده كمي آمده بودند. يك زن آلماني عكسي از يك روزنامه آلماني آورده بود كه تجمع روز پنج شنبه مقابل بيمارستان ميلاد را نشان مي‌داد.اين زن تعجب كرده بود كه در تهران تعداد بسيار زيادتري براي دفاع از گنجي جمع شده‌بودند در حاليكه ممكن است اين كار برايشان خطراتي در پي داشته باشد ولي اينجا كه همه در امنيت هستند جمعيت كمي به اين فراخوان پاسخ مثبت داده‌اند.
دكتر بهرام بيگدلي از مؤسسين جمعيت دفاع از زندانيان سياسي نيز ضمن اشاره به قتل عام سربنيتسا كه ماه گذشته دهمين سالگرد آن بود گفت: در آن قضيه 8000 نفر كشته شدند و مي‌بينيم كه دنيا چگونه واكنش نشان داد و عاملين آن قتل عام را به دادگاه كشاند در حاليكه در سال 1367 نيز همين تعداد در ايران اعدام شدند و هنوز هم دول اروپايي هيچ واكنشي به اين قضيه نشان نداده‌اند. اين ضعف ايرانيان خارج از كشور بوده كه اين قضيه را آنطور كه بايد علني نكرده‌اند.
بيگدلي در قسمت ديگري از سخنانش به نتيجه اينگونه حركتها اشاره كرد و گفت: به نظر ما بي‌حيثيت كردن جمهوري اسلامي مهمترين نتيجه‌اي است كه از افشاگريهاي ما گرفته مي‌شود و ما مي‌بينيم كه امروز دولت جمهوري اسلامي چگونه در جهان بي‌حيثيت شده‌است.
اين قسمت از سخنانش به نظرم درست نيامد چون نه تنها دولت ايران در جهان بي‌حيثيت نشده بلكه امروز به جايي رسيده كه بر سر برنامه اتمي‌اش، اروپا را سر انگشتش مي‌چرخاند و به ريش دول اروپايي هم مي‌خندد.اين البته تقصير ايرانيان خارج از كشور نيست بلكه به دور بودن دول اروپايي از كليه معيارهاي انساني برمي‌گردد. اروپا ثابت كرده كه سرمايه و تجارت برايش از هرحقوق بشري باارزش‌تر و مهمتر است و براي رسيدن به اهداف تجاري خود نه تنها حقوق بشر كه خود بشر را هم قرباني مي كند.
نمي‌خواهم بگويم اينگونه حركتها نتيجه‌اي ندارد. حداقل نتيجه‌اش اين است كه زنداني و خانواده‌اش احساس تنها بودن نمي‌‌كنند و لي اينكه آيا واقعن كمكي به وضعيت آنها در ايران مي‌شود يا نه واقعن شك دارم.

وبا و بمب اتم

2005-08-09T12:26:00.000-07:00

مي‌گويد: من كاري به آخوندها ندارم اما واقعن اين مسخره نيست كه هند و پاكستان و اسرائيل دم گوش ما بمب اتم داشته باشند و ما حق استفاده صلح‌آميزاز انرژي هسته‌اي را هم نداشته‌باشيم؟
مي گويم: يك نگاهي به تركيب سياسي و حكومتي همين كشورها بينداز. حداقلش اين است كه مطمئنن آنها بمب اتم را بر عليه ملت خودشان به كار نمي‌برند!
مي‌گويد: اما پاكستان و اسرائيل هيچ‌كدام حكومت دموكراتيك ندارند.
مي‌گويم: درست است اما لااقل مردمانشان از حداقل حداقل آزادي‌هاي فردي و حقوق شهروندي برخوردارند و ضمنن هيچكدام پشتوانه و حامي خطرناك‌ترين نيروهاي تروريستي منطقه نيستند. به قول يك دوست، بمب اتم داشتن جمهوري اسلامي يعني بمب اتم داشتن هيئت مؤتلفه و من اضافه مي‌كنم بمب اتم داشتن جنبش حماس و حزب‌الله لبنان و... يعني با دسترسي حكومت ايران به انرژي اتمي فاتحه صلح خاورميانه از حالا بايد خوانده‌شود.
مي‌گويد سطح زندگي مردم هند و پاكستان بسيار پايين است و اكثريت جامعه در فقر زندگي‌مي‌كنند.
مي گويم: اين را مي‌دانم ولي اين را هم مي‌دانم كه حداقل حكومت هند به اين مسئله واقف است و براي حل آن تلاش مي‌كند. خودش را به نشنيدن نمي‌زند و تنها در پي پر كردن جيب‌هاي گشاد خودش نيست.
و او همچنان مي‌گويد و من پاسخ مي‌دهم تا به روز 18 مرداد 1384 شمسي يا به عبارتي8 آگوست2005 ميلادي يعني پنجمين سال از قرن بيست و يكم مي‌رسيم و من در خبرها مي‌خوانم:
وبا به پايتخت ايران رسيد.

خاتمي! از تو متنفرم

2005-08-05T09:49:00.000-07:00

خواستم چيزي بگويم از رفتن خاتمي. از آمدن احمدي نژاد. از گنجي. از سنندج و مهاباد و شوانه قادري.از زن بي پناهي كه به جرم دفاع از شرافتش به پاي چوبه دار مي‌رود. از كبرا كه ديگر مرده متحركي بيش نيست. ازموج سرخوردگي و نااميدي كه نه نسل جوان كه تمامي مردم اهل فكر را گرفته. از اين افسردگي لعنتي كه توان كار كردن و فكر كردن و زندگي كردن را هم از من گرفته. اما ديدم اين نوشته همه اينها را در خود دارد. من با خاتمي نفرت را شناختم.

آرش افسانه بود

2005-07-31T09:26:00.000-07:00

ديروز بعد از مدتها پارسا كتاب مصور« آرش كمانگير»را آورد تا برايش بخوانم.
مدت زيادي بود كه اين منظومه زيباي سياوش كسرايي را نخوانده‌بودم.اين بار خواندنش برايم معناي ديگري داشت. شباهت عجيبي بين فضاي حاكم بر شعر با فضاي امروز ايران حس كردم.

شهر سيلي خورده هذيان داشت
بر زبان بس داستانهاي پريشان داشت
زندگي سرد و سيه چون سنگ
روز بدنامي
روزگار ننگ
غيرت اندر بندهاي بندگي پيچان
عشق در بيماري دلمردگي بيجان
ترس بود و بالهاي مرگ
كس نمي‌جنبيد چون بر شاخه برگ از برگ...

به ياد تجمع جلوي دانشگاه در دفاع از گنجي افتادم و تاروماركردن مردم توسط نيروي انتظامي. به ياد خزعبلات كيهان افتادم در مورد شيرين عبادي وعبدالفتاح سلطاني و درفشاني‌هاي جديد معاون دادستان تهران در مورد همسر گنجي. به ياد دستگيري عبدالفتاح سلطاني افتادم و زرافشان و به ياد خيلي چيزهاي ديگر...

در اين پيكار
در اين كار
دل خلقي است در مشتم
اميد مردمي خاموش هم پشتم...

به ياد گنجي افتادم. شك دارم. به اين كه اميد مردمي پشت گنجي باشد شك دارم. به اينكه گنجي دل خلقي را در مشت داشته باشد شك دارم.به اين فكر مي‌كنم كه چندين هزار نفر بي‌هيچ يادي از گنجي مشغول زدو بند تجاريشان هستند و تنها به اين فكر مي‌كنند كه انبار آذوقه‌شان را پرتر كنند تا در اين اوضاع نابسامان ميلي‌متري از قطر شكمشان كم نشود.به اين فكر مي‌كنم كه براي چندين هزار زن، مفهوم نگراني براي شوهر تنها در ترس از تجديد فراش اوخلاصه
مي‌شود و شبهايي كه شوهر دير به خانه مي‌آيد. به اين فكر مي‌كنم كه چندين هزار
كودك، دوري از پدر را تنها در سفرهاي متعدد تجاري او تجربه كرده‌اند.مي‌خواهم خوشبين باشم اما به ياد انتخابات اخير رياست جمهوري مي‌افتم و رآي 17 ميليوني به يك قاتل.

دلم از مرگ بيزار است
كه مرگ اهرمن خو آديخوار است
ولي آن دم كه زاندوهان روان زندگي تار است
ولي آندم كه نيكي و بدي را گاه پيكار است
فرو رفتن به كام مرگ شيرين است
همان بايسته آزادگي اين است...

دلم مي‌خواهد به گنجي بگويم كه آرش افسانه بود. دلم مي‌خواهد به گنجي بگويم هيچوقت فرو رفتن به كام مرگ شيرين نيست خاصه كه دشمنانت آرزوي آن را داشته باشند. دلم مي‌خواهد به گنجي بگويم اين راهي نيست كه با مرگ يك نفر به پايان رسد. اگر قهرماني لازم است و مرگي بايسته، به ميليونها آرش نياز است كه يك آرش، امروز به هيچ كار نمي‌آيد جز افسانه شدن.

كدامين نغمه مي‌ريزد
كدام آهنگ آيا مي‌تواند ساخت
طنين گامهاي استواري را
كه سوي نيستي مردانه مي‌رفتند
كه آگاهانه مي‌رفتند...

و چقدر زيباست كه مردانه و آگاهانه قدم در اين راه بي‌برگشت گذارده‌اي كه اگر جز اين بود دل همين اندك مردمان هم با تو نبود. تو آگاهانه مرگ را انتخاب كرده‌اي و من آرزو مي‌كنم زنده بماني ولي اگر بميري از آن دست مردگاني خواهي بود كه به قول شاملو زيباترين زندگاني.

يه شب ماه مياد...

2005-07-21T06:55:00.000-07:00

سالن تاريك شد. دستگاه پخش ويديو روشن شد. موسيقي اسفنديار منفردزاده با صداي فرهاد، شعر شاملو را در فضاي سنگين سالن پراكند. تصوير روشن شد. يك قفس بزرگ كه لابلاي ميله‌هايش گل سرخ بود. يك درخت بيد. قفسي كه شكسته شده و گل از آن بيرون ريخته بود. زنان قاليباف. زنان كوزه به دست. دوباره قفس با گل سرخ. دوباره درخت. و فرهاد همچنان مي‌خواند: يه شب مهتاب، ماه مياد تو خواب،منو ميبره از توي زندون...

اينها گلدوزي‌هاي زني است كه از سال 1360 تا 66 در زندان‌هاي مختلف در اوقات تنهايي و سكوت، آنها را بر پارچه دوخته و من ديگر هربار كه اين ترانه را بشنوم به ياد زندان مي‌افتم و قفس بزرگي كه لابه لاي آن گل نشسته و به ياد تمام گل‌هايي كه در زندان پرپر شدند.

تقديم به اكبر گنجي، ناصر زرافشان،احمد باطبي، مجتبا سميعي نژاد و ديگراني كه خاطره شدند...

يه شب مهتاب، ماه مياد تو خواب

منو مي‌بره، كوچه به كوچه

باغ انگوري، باغ آلوچه

دره به دره، صحرا به صحرا

اونجا كه شبا، پشت بيشه‌ها

يه پري مياد، ترسون و لرزون

پاشو ميذاره، تو آب چشمه

شونه مي‌كنه، موي پريشون

يه شب مهتاب، ماه مياد تو خواب

منو مي‌بره، ته اون دره

اونجا كه شبا، يكه و تنها

تكدرخت بيد، شاد و پراميد

مي‌كنه به ناز، دستشو دراز

كه يه ستاره، بچكه مث، يه چيكه بارون

به جاي ميوه‌ش، سر يه شاخه‌ش ، بشه آويزون

يه شب مهتاب، ماه مياد تو خواب

منو مي‌يره، از توي زندون

مث شب‌پره، با خودش بيرون

مي‌بره اونجا، كه شب سياه

تا دم سحر، شهيداي شهر

با فانوس خون، جار مي‌كش

تو خيابانا، سر ميدونا:

« ـ عمو يادگار
!مرد کينه‌دار
مستی يا هشيار
»خوابی يا بيدار؟

!مستيم و هشيار، شهيداي شهر

!خوابيم و بيدار، شهيداي شهر

آخرش يه شب، ماه مياد بيرون

از سر اون كوه، بالاي دره

روي اين ميدون، پهن ميشه خندون

يه شب ماه مياد

دوستاني كه نه بخشيدند و نه فراموش كردند

2005-07-17T12:51:00.000-07:00

اكبرگنجي رو به مرگ است و مي‌رود تا به قول يك دوست به بابي ساندزي ديگر بدل شود. در داخل ايران تقريبن همه كساني كه مي‌توان در گروه بزرگ و رنگارنگ روشنفكران جايشان داد، نداي آزادي او را سر داده‌اند. از منتظري گرفته تا سيمين بهبهاني. اكثر سايتهاي خارج از كشور هم نام گنجي را در اين روزهاي تلخ و سخت زندگيش زنده نگه داشته‌اند.
من اما ديروز و امروز در ميان كساني بودم كه گنجي برايشان يك شكنجه‌گر، طراح و پايه ريز سياست‌هاي مخوف امنيتي جمهوري اسلامي، مزدور، پاسدار و... است و گويا از سال 60 تا به امروز هيچ چيزي نه براي آنان و نه براي گنجي عوض نشده‌است. من ديروز و امروز در جايي بودم كه نماينده كانون نويسندگان در تبعيد را به خاطر بردن نام گنجي در ميان زندانيان سياسي شماتت كردند. من ديروز و امروز در ميان كساني بودم كه فرياد مي‌زدند اكبر گنجي و يارانش در سالهاي شصت حتا نوار بهداشتي را هم از زندانيان زن دريغ مي‌كرده‌اند. من ديروز و امروز كساني را ديدم كه تا گلو غرق در نفرتند و كينه و نمي‌دانم وقتي آنان را وادار مي‌كردند تا شلاق خوردن هم بندي‌هايشان را تماشا كنند، وقتي آنان را تنها به خاطر سر نكردن چادر مشكي ده ماه ممنوع‌الملاقات مي‌كرده‌اند، وقتي به هر ده نفر آنان تنها 4دقيقه وقت استفاده از دستشويي را مي‌داده‌اند من حق دارم به آنان بگويم كينه و نفرتتان را دور بريزيد و خشونت را با خشونت رواج ندهيد؟ كدام خط فكري كاناليزه شده و پرمايه ايدئولوژيك، آنان را به زندان فرستاد كه حالا بايد از آنها انتظار داشته باشم با منطق و معقول فكر كنند؟ كدام حمايت فكري، مادي يا فرهنگي از آنان صورت گرفت كه حالا از آنان بخواهم فراموش كنند آنچه را بر سرشان رفته؟ وقتي از زندان بيرون انداخته شدند كدام دست نوازشگر سعي كرد تا كابوسهاي شبانه‌شان را تمامي بخشد؟ كابوس آنان تمام نشد تنها رنگ عوض كرد. زندان و شكنجه به تبعيد و تنهايي بدل شد و كيست كه نداند تنهايي مادر تمام مرض‌هاست.
من ديروز و امروز به خودم اجازه ندادم تا به آنها بگويم از واسلاو هاول و نلسون ماندلا بياموزند چرا كه آن زمان كه نوزده سالگي آن دخترك چشم آبي در سردي و سياهي زندان گم شد هيچكس به او ياد نداده‌بود كه چگونه بينديشد. هيچكس حتا به او نگفته بود كه سلول انفرادي چهار ديواري است كه صدايت را پس مي‌زند و آن را بر صورتت مي‌كوباند .نوزده سالگي آن دخترك و هزاران هزار مثل او را باد با خود برد و براي او تنها خاطره‌اي ماند كه كينه و نفرت رنگ اصلي آن است.
من ديروز و امروز پر از حرف بودم براي اين معصوميت‌هاي گم شده در باد. مي‌خواستم بگويم تفكري كه تفكر نبود و هيچ كم از تحجر نداشت كينه و نفرت را در دلهاي شما كاشت. مي خواستم بگويم آنكس كه كتاب را از شما گرفت و به جاي آن شيوه مبارزه مسلحانه را به شما آموخت همان كسي بود كه از سال 1359 تا 1367 دانش‌آموزان را از پشت ميزهاي مدرسه به جبهه‌هاي مرگ فرستاد. مي‌خواستم بگويم با تمام تجربه اندكم كه در برابر تجربيات پر از درد و رنج شما برگي بيش نيست اين را فهميده‌ام كه خشونت درمان هيچ دردي نيست.
دوستان! دوست داشتم آن زمان كه ترور يك شكنجه‌گر را اعدام انقلابي خوانديد به شما گوشزد كنم كه چقدر شبيه كيهان و يالثارات حرف مي‌زنيد. دوست داشتم از شما بپرسم كه در انديشه پر از كينه شما آيا يك شكنجه‌گر نبايد عادلانه محاكمه و بعد مجازات شود؟ دوست داشتم از شما بپرسم آيا انسان تغيير ناپذير است و اگر كسي در دوره‌اي از زندگي‌اش جنايتي انجام داده و بعد از آن پشيمان شده و ثابت هم كرده كه پشيمان شده باز هم بايد به او به چشم يك جنايتكار نگاه كرد؟
دوستان! من ديروز و امروز مي‌خواستم بگويم در گوشه تاريك و پر از وحشتي ازاين دنياي بزرگ، انساني در زنداني كه خود آن را ساخته و حالا از ساختنش سخت پشيمان است ذره ذره جان مي‌دهد و آب مي‌شود تنها به اين خاطر كه خواسته به ما و شما و تمامي كساني كه روزي در آن زندان بوده‌اند نشان دهد كه جانيان ديگري زندان‌هاي بسيار مخوف‌تري از اوين را طراحي كرده‌اند. تا به ما و شما بگويد كه انديشه را نمي‌توان زنداني كرد و به هرجا كه بخواهد مي‌رود حتا اگر صاحب آن روزي شكنجه‌گر بوده باشد. اين انسان تنها به خاطر اينكه با صداي بلند انديشيده، دو هزار روز است كه در زندان است و شما كه به خاطر بلند انديشيدن‌هايتان هزاران از اين روزها را گذرانده‌ايد صداي او را بشنويد. نام او اكبر گنجي است.
‎

روزه حرف

2005-06-26T16:21:00.000-07:00

گفت: يك چيزي بنويس. بالاخره تو روزنامه نگاري. گفتم: گيرم كه باشم. روزنامه نگار بي وطن مثل پزشكي است كه بخواهد تلفني طبابت كند. گفت: ولي كار تو طبابت نيست، نوشتن است. نشان دادن است. گفتم: چه چيزي را بايد نشان بدهم؟ گرسنگي مردمم را؟ يا اينكه ارزش 50 هزار تومان ماهيانه برايشان از وعده تحقق آزادي با ارزش تر است؟ اينكه 17 ميليون از 46 ميليون مردم صاحب فكرم يا گنجي و زرافشان را نمي‌شناسند و يا مي‌شناسند ولي شكم گرسنه كودكانشان برايشان مهم‌تر از جان آنهاست؟
گفت: خوب همينها را بنويس. يك چيزي بگو. چرا روزه حرف گرفته‌اي؟ گفتم: همه چيزها را نمي‌شود گفت. قديمي‌ها مي‌گفتند تف سربالا. بگويم تمام افسانه‌هايي را كه از زمان حمله مغول از مردمم شنيده‌ام باور كردم؟ اينكه سرباز مغول كه تنها يك نفر بود به ده نفري كه غافل‌گيرشان كرده‌بود گفت بايستيد تا من بروم و شمشيرم را بياورم و سر يك يكتان را ببرم و آن ده نفر هم ايستادند؟ اينكه هيچ ملتي به اندازه مردمم نام كودكانش را چنگيز و تيمور و اسكندر نگذاشته؟ اينكه هيچ ملتي مثل مردمم تا اوضاع را نابسامان مي‌بيند از ته دل آرزوي ظهور يك رضاشاه را نمي‌كند؟ چه بنويسم؟
به اين عكسها نگاه كنيد تا باورتان شود كه همه آن 17 ميليون بسيجي نبودند...

يك شب عجيب

2005-06-21T15:13:00.000-07:00

امشب شبكه جام جم اروپا در برنامه« ديدگاه» با رفسنجاني گفتگو مي‌كرد. نمي‌دونم چرا مثل هميشه با ديدن قيافه كريه اون، كانالو عوض نكردم. نمي‌دونم چرا مثل روزي كه فيلم تبليغاتيشو با رأي اوليها مي‌ديدم از شدت عصبانيت به مرز انفجار نرسيدم. نمي‌دونم چرا تحمل كردم و چند دقيقه‌اي به حرفاش گوش دادم. تو همين چند دقيقه ديدم هيچ احساس نفرت و كينه‌اي بهم دست نميده. دلم نمي‌خواد شيشه تلويزيونو خورد كنم. حتا به پارسا كه داشت تو اتاق ورجه وورجه مي‌كرد تذكر دادم كه آروم‌تر باشه تا من بهتر بتونم دروغها و وعده‌هاي سر خرمن اين عاليجناب سرخ‌پوش رو بشنوم. بعد از يه مدت كار از اين هم خرابتر شد چون ديدم به چشم يك منجي دارم بهش نگاه مي‌كنم. تمام مدت اونو با احمدي نژاد مقايسه مي‌كردم و هي به خودم مي‌گفتم خوب معلومه كه اين خيلي بهتر از احمدي‌نژاده!
خدايا! ما داريم به كجا مي‌رسيم؟ چه بلايي سرمون اومده؟ بهتره بگم چه بلايي سرمون آوردن؟ چرا امشب دلم خواست قتلهاي زنجيره‌اي رو فراموش كنم و ياد اتوبوسي كه به جاي ارمنستان سر از ته دره درآورد نيفتم؟ چرا ميكونوس و قاسملو رو فراموش كردم؟ چرا يادم رفت كه بعد از آزادسازي خرمشهر يكي از طرفداراي پر و پا قرص ادامه جنگ رفسنجاني بوده؟ خدايا چرا امشب فكر كردم فردا به سفارت زنگ مي‌زنم و مي‌پرسم نزديكترين حوزه رأي‌گيري به شهر ما كجاست؟ من هم مثل ملتم دچار فراموشي تاريخي شدم. ما ملت فراموشكاري هستيم...

گنجي و زرافشان يادتون نره!

2005-06-20T15:13:00.000-07:00

اگر از شوك انتخابات بيرون اومدين، يادتون باشه كه گنجي و زرافشان روبه مرگند. براي دادخواهي اونها از كوفي عنان لطفن اينجارو امضا كنيد.

زير پوست شهر (با اجازه رخشان بني اعتماد)

2005-06-16T15:32:00.000-07:00

امشب طولاني‌ترين شب وطنم است.
ناصر زرافشان نهمين روز اعتصاب غذايش را در اوين مي‌گذراند. او كه تمركز حواسش را از دست داده و در آستانه رفتن به حالت اغماست، به يار ديرينش فريبرز رئيس دانا مي‌گويد: مرا مرده تلقي كن! اكبر گنجي كه از روز شنبه گذشته با پاي خودش به اوين برگشته و در اعتصاب غذا به سر مي‌برد، ممنوع الملاقات است و هيچكس نمي‌داند دركدامين گوشه تاريكخانه اوين ذره ذره آب مي‌شود. رئيس ‌دانا به راديو آلمان مي‌گويد: نزديك ده روز است كه ما اينجائيم و هيچ كدام از مسئولان نيامدند بگويند چه كار بايد كرد.
آنسوتر اما در شهر دعوا بر سر چيز ديگري است.عاليجناب، قانون‌دان شده و از تخلفات انتخاباتي به وزارت كشور شكايت مي‌كند. جوانان بزك كرده را به پاداش روزي 50 هزار تومان -اندكي كمتر يا بيشترش تفاوت زيادي نمي‌كند - به عروسك‌هاي تبليغاتي بدل كرده و در پاسخ يكي از آنان كه شجاعانه مي‌پرسد آيا راست است كه شما گنجي را به زندان انداختيد،با لبخند مي‌گويد: من چون خودم طعم زندان را چشيده‌ام هيچوقت راضي نمي‌شوم كسي به زندان برود و در اين 26 سال هم هيچكس را من به زندان نينداخته‌ام! وعاليجناب خوب مي‌داند كه آن جوان بيست ساله به خاطر ندارد كه در رستوران ميكونوس و آن اتوبوسي كه به سوي ارمنستان مي‌رفت چه گذشت.
ميرغضب اداره اماكن، دختركان بلوز و شلوارپوش را به ستادش آورده تا همه باور كنند كه او چقدر فريفته آزادي جوانان است. انگار نه انگار كه در آن زيرزمين تاريك تحت فرماندهي او دهها جوان به جرم نوشتن مجبور شدند تا به زناي با محارمشان هم اعتراف كنند.
و آن ديگري كه ژست دموكراسي‌اش را خيلي‌ها باور كرده‌اند و صادقانه تا ورزشگاه آزادي هم عكسش را بردند حتا در شأن خود نديد كه يك روز با پاي خود به سراغ تحصن كنندگان اوين برود و يك راهكار عملي براي نجات جان آناني كه در آن گوانتاناماي ايران ذره ذره آب مي‌شوند ارائه دهد.
دوستان زرافشان حتا حاضر شده‌اند دولت روسفيد ايران آنان را به جاي زرافشان گروگان بگيرد تا او بتواند بيرون بيايد و بيماري حاد كليوي‌اش را درمان كند اما حتا براي شنيدن اين پيشنهاد هم هيچكس جلوي اوين نرفت.دولتمردان كارهاي مهم‌تري دارند.
فردا 27 خرداد 1384 شمسي است. فردا قرار است ملت ايران نمي‌دانم براي چند دهمين يا شايد صدمين بار به پاي صندوق رأي برود. اينبار قرار است نام يك نفر از صندوق بيرون بيايد. همان يك نفري كه قرار است4سال بعد يا 4سال بعدتر آن اگر خيلي دلسوز باشد از مردم عذرخواهي كند و بگويد بيش از اين نمي‌توانست كاري كند كه قانون دست و پايش را بسته. همان يك نفري كه شايد فرداي انتخابش حجاب اجباري را هم ملغا كند تا دختركان بزك كرده طرفدارش ديگر كاري به كار اوين و ديوارهاي بلندش و جانهايي كه پشت آن تباه مي‌شوند نداشته باشند. همان يك نفري كه اگر انتخاب شود حكومت نظامي اعلام مي‌كند تا دليل موجه و قانوني براي كتك زدن متحصنين و دستگيري آنان داشته باشد و مجبور نشود به سربازانش بگويد به جرم اهانت از متحصنين شكايت كنند!
فردا نام چه كسي از صندوق رأي بيرون مي‌آيد؟ آن برنده خوشبخت، آيا بيماري كليوي يا آسم دارد؟ آن برنده خوشبخت آيا تا به حال اعتصاب غذا كرده؟ آن برنده خوشبخت تا به روز خوشبختي‌اش چند روز را در زندان و چند روز زندان را در انفرادي گذرانده؟
فردا 27 خرداد 1384 نام چه كسي از صندوق رأي بيرون مي‌آيد؟ و او آيا قادر است ديوارهاي اوين را لااقل كوتاهتر كند تا مردم به چشم خويش ببينند كه يك انسان چگونه ذره ذره مي‌ميرد.
راستي تا اعلام نتايج انتخابات، گنجي و زرافشان زنده‌اند؟
امشب طولاني‌ترين شب وطنم است.

امروز سراپا حضور بودم

2005-06-12T15:36:00.000-07:00

امروز از صبح حال عجيبي داشتم.چيزي از جنس هيجان قبل از ديدار يار.چيزي شبيه دلشوره شيرين پس از بوسه هاي يواشكي .روي پايم بند نبودم. پسرك هم گويا فهميده بود اين بيقراري مادر را كه مثل روزهاي پيشين هيچ از او نخواست حتا غذايش را كه يك ساعتي هم دير شده بود.
حدود ساعت يك بعدازظهر مينا احدي تماس گرفت . او هم مثل من دلشوره داشت. دلشوره برهم خوردن تجمعي كه يك دنيا زنانگي فارغ از تمام مرزبندي‌ها و سياسي كاري‌ها انتظارش را مي‌كشيد. گفتم كه از ترس سراغ اينترنت نرفته‌ام. اگر قرار است اتفاق بدي بيفتد ترجيح مي‌دهم آخرين خواننده آن باشم.
مرور كردم و حس كردم لحظه لحظه آنجا بودن را اگر حضور داشتم. حس كردنش مشكل نبود. يك سال و سه ماه پيش بود آن تجمع لغو شده اما برگزار شده 8مارس در پارك لاله تهران. اگر بودم حتمن منصوره باز هم مرا به ياد عزيزترين و بي‌گناه‌ترين موجودي مي‌انداخت كه بيش از هرچيز مسئول او بودم و به همين دليل يا نبايد مي‌رفتم و يا بايد خيلي بيش از ديگران احتياط مي‌كردم و نوشين هم حتمن با خشم مي‌غريد كه: همين شماها زنان را در خانه حبس مي‌كنيد. مادر است خوب باشد. خودش بايد تصميم بگيرد و منصوره هم جدي ولي مي‌دانم كه نه از ته دل مي‌گفت: همه شاهد باشيد اگر اتفاقي برايش بيفتد من از پارسا نگهداري نمي‌كنم! و من خوب مي‌دانستم كه تنها كسي كه در غياب من و پدر پارسا مي‌تواند از او نگهداري كند همين خاله مناص است.
هزاربار مرور كردم بودن خيالي‌ام را در روزي كه تمام زن بودنم حضوردر آن را آرزو مي‌كرد. نگاه شماتت‌بار مادر را ديدم كه در آخرين لحظه خروجم از خانه مي‌گفت: تو براي اين بچه در غياب پدرش هم مادري و هم پدر. اگر اتفاقي برايت بيفتد دنيايي را به آتش مي‌كشم و من خوب مي‌دانستم كه اين زن براي پارسا بسي مادرتر از من مادر است.
امروز از صبح حال عجيبي داشتم. نه سراغ زبان‌آموزي رفتم و نه سراغ كتاب نيمه تمام سناتور. نه پاي اينترنت نشستم و نه حتا تلويزيون را نگاه كردم. امروز از صبح خانه نبودم. در دفتر نوشين شايد يا زهره مشغول نوشتن شعار يا تمرين سرود زنان. گوش به توصيه‌هاي ايمني نوشين و منصوره بودم از صبح. مدام دنبال پروين مي‌گشتم تا پلاكاردها را از او بگيرم و به ناهيد قوت قلب مي‌دادم كه صدايش را از هميشه رساتر كند. امروز از صبح خانه نبودم.
ده ماه است كه از خانه دورم. ده ماه است كه اخبار خانه را تنها از پشت صفحه مونيتور دنبال مي‌كنم. ده ماه است كه دلتنگي مادر و برادر و خواهر را تنها با شنيدن صدايشان از ياد مي‌برم اما هيچ زماني به اندازه امروز، بيست و دوم خرداد 84 در خانه نبوده‌ام.
امروز يك شنبه بيست و دوم خرداد سال 1384 شمسي اولين تجمع اعتراضي زنان براي تغيير قانون زن ستيز اساسي در مقابل دانشگاه تهران برگزار شد.
بچه ها، خسته نباشيد!

وضعيت اسفبار و طاقت فرسای زندانيان سياسی ايران

2005-06-09T04:45:00.000-07:00

ترجمه نامه "فعالين ايرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و امريکای شمالی " به کوفی عنان ، دبيرکل سازمان ملل متحد

وضعيت اسفبار و طاقت فرسای زندانيان سياسی ايران

عاليجناب کوفی عنان ، دبيرکل سازمان ملل متحد !

در اعتراض به فضای خفقان آور و جو رعب و وحشت و وضعيت جسمانی بد خويش که نتيجه سالها اسارت در زندانهای رژيم جمهوری اسلامی است ، زندانيان سياسی به نامهای بينا داراب زند ، ارژنگ داودی ، حجت زمانی و امير حشمت ساران از تاريخ دهم خرداد 1384 دست به اعتصاب غذا زده اند . به فاصله يک روز چهار زندانی سياسی ديگر به اسامی مهرداد لهراسبی ، خالد حردانی ، ولی الله فيض مهدوی و اميد عباسقلی نژاد نيز در زندان رجائی شهر کرج اقدام به اعتصاب غذا کردند . درضمن 9 زندانی سياسی ديگر نيز تهديد به اعتصاب غذا کرده و انتظار می رود تعداد بيشتری به اعتصابيون بپيوندند. ناصر زرافشان، وکيل خانواده هاى قربانيان قتل های زنجيره ای نيز از ديروز17 خرداد 84 دست به اعتصاب غذای نامحدود زده است و همسر ايشان و تعدادی از افرادی که صبح امروز با تجمع مقابل در اصلي زندان اوين خواهان آزادي ناصر زرافشان شدند دستگير شده و از آنها خبری دردست نيست.

گفتنی است که زندانيان سياسی ديگری به نامهای رضا امينی ، هلمت حسن آذرپور ، عبدالله محمدی ، مجتبی سميعی نژاد و اکبر گنجی در طی سه هفته گذشته دست به اعتصاب غذا زده بودند . در امتداد نقض گسترده، مستمر و برنامه ريزی شده حقوق بشر توسط ژريم جمهوری اسلامی ايران در دو ماه گذشته شاهد موارد زير می باشيم :

1 ـ اعدام شدگان 15 نفر 2 ـ محکومين به اعدام 28 نفر 3 ـ محکوم به سنگسار يک زن 4 ـ محکومين به قطع اعضای بدن 2 نفر 5 ـ قتل بر اثر تيراندازی نيروهای انتظامی و امنيتی 11 نفر 6 ـ زخمی شدن بر اثر تيراندازی نيروهای انتظامی و امنيتی 31 نفر7 ـ احضار، بازجويی ، دستگيری ، تبعيد ومحاکمه 54 نفر از فعالين جنبش دانشجويی 8 ـ احضار، بازجويی ، دستگيری ، اخراج ومحاکمه 72 روزنامه نگار 9 ـ احضار، بازجويی ، دستگيری ومحاکمه 55 فعال سياسی ، فرهنگی ، کارگری ، هنری و اجتماعی 10 ـ دستگيری 642 نفر.

بدينوسيله ما "فعالين ايرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و امريکای شمالی " نظر شما را به وضعيت اسفبار و طاقت فرسای اين زندانيان سیاسی جلب کرده و خواستار فشار هرچه بيشتر بر مسئولين حکومت ايران برای آزادی هرچه فوری تر آنان می باشيم . لازم به يادآوری است که اين زندانيان دارای خواستهايی سياسی و حقوق بشری بوده که دست يافتن بدانها در انطباق با موازين جهانی حقوق بشر می باشد .

"فعالين ايرانی دفاع از حقوق بشر در اروپا و امريکای شمالی "*

خرداد 1384 برابر با 8 جون 2005

FaalanHRC@yahoo.ca انجمن فعالان حقوق بشر در ايران ـ کانادا

hoghoghebashar@rahaeii.com انجمن مدافعين حقوق بشرو دمکراسی در ايران – فرانسه

adhri1@yahoo.com اتحاد برای دفاع ازحقوق بشر در ايران – واشنگتن – آمريکا

kanon253@hotmail.com انجمن مدافعين حقوق بشر در ايران ـ بلژيک

info@vzvmiran.de کانون دفاع از حقوق بشر در ايران - آلمان

kdaddih@hotmail.com كانون دفاع ازدمکراسی در ايران– هلند

info@komitedefa.org کميته دفاع از حقوق بشر در ايران – سوئد

defendhriran_ca@yahoo.com کميته دفاع از حقوق بشر در ايران – کاليفرنيا – آمريکا

noranali2003@yahoo.noکميته نوران ( کميته دفاع از حقوق بشر در ايران – نروژ (

yebarak@yahoo.ca سازمان ايرانيان غرب کانادا – ونکور – کانادا

demokrasi9@yahoo.comکميته دفاع از آزادی و دمکراسی در ايران – اطريش

mnrecht@hotmail.com فعالين ايرانی حقوق بشر- سوئيس

updi@libero.it کميته اتحاد برای دمکراسی در ايران ـ ايتاليا

kupg_iran@yahoo.de كميته دفاع از زندانيان سياسی ايران- برلين

info@irantestimony.com فعالان دفاع از حقوق بشر

به جمع زنان متحصن بپيونديد

2005-06-06T13:51:00.000-07:00

يك شنبه 22 خرداد برابر با 12ژوئن ساعت 5 بعد از ظهر، هركس كه با روح زن ستيز قانون اساسي جمهوري اسلامي مخالف است، به جمع زنان متحصن در جلوي در اصلي دانشگاه تهران مي‌پيوندد.
ما غربت نشينان اما فرصت حضور نداريم. اما مي‌توانيم با ارسال نام خود به اين جمع متحصن، مخالفت خود را با قانون بي اساس جمهوري اسلامي و پشتيباني خود را اززنان و مردان آزدانديش داخل كشور اعلام كنيم.
هركس كه معتقد است هر قدم براي تغيير قانون اساسي جمهوري اسلامي راهي است به سوي دموكراسي، مي تواند نام و مشخصات خود را به آدرس زير ايميل كند
mitrajournal(at)yahoo(dat)com

حريم شخصي

2005-05-26T14:38:00.000-07:00

مرد از خواب بيدار ميشود. دوش مي‌گيرد تا خستگي شب قبل از تنش به در رود.زن حسابي اعصابش را به هم ريخته. هنوز خواب است. صورت كبودش را در بالش پنهان كرده تا مرد شرمنده نشود. مرد قهوه‌اي مي‌نوشد تا آثار خستگي كاملن از چهره‌اش رخت ببندد. لباس تميز و مرتب و اتوشده‌اش را مي‌پوشد و چون هميشه آراسته و تميز بيرون مي‌رود.

امروز هم چون روزهاي گذشته مرد نظر مي‌دهد، تئوري صادر مي‌كند، مي‌نويسد، مي‌گويد و كلي نظر و انديشه را با خود همراه مي‌كند. برايش ارزش قائلند. بسيار زياد. او يك نظريه‌پرداز پرقدرت، يك دموكرات اصيل و يك طرفدار واقعي حقوق بشر است. او حتا از تساوي حقوق زن و مرد هم طرفداري مي‌كند و زماني كه صحبت از فمينيسم مي‌شود هرجند با اگر و اما ولي در نهايت آن را مي‌پذيرد.

در بيرون از خانه همه او را قبول دارند و به او احترام مي‌گذارند و وقتي از گوشه و كنار مي‌شنوند كه او گاهي فقط گاهي همسرش را كتك مي‌زند، گوشهايشان را مي‌گيرند. وقتي مي‌شنوند كه او گاهي فقط گاهي فرزندش را در حمام زنداني مي‌كند تا خلاف حرف خود چيزي نشنود، موضوع بحث را عوض مي‌كنند. وقتي مي‌شنوند كه او گاهي فقط گاهي حرف از تأييد صلاحيت ميهمانان خانه توسط خودش و تنها خودش مي‌زند، رويشان را برمي‌گردانند. آنان كه در بيرون خانه نشسته‌اند معتقدند كه زندگي خصوصي هركس حريم شحصي اوست و نبايد به آن داخل شد حتا اگر در اين حريم شخصي كسي داشته باشد از فرط تنهايي و بي‌كسي و دلتنگي دق كند.

عضويت ايران در سازمان تجارت جهاني پذيرفته شد. مذاكرات اتمي ايران با سران سه كشور اروپايي از بن بست خارج شد. اكبر گنجي يك هفته است كه در اعتصاب غذا به سر مي‌برد و رئيس سازمان زندانها مي‌گويد او اصلن اعتصاب غذا نكرده‌است. مجتبا سميع نژاد بيست و چند ساله به جرم وبلاگ نويسي به ارتداد محكوم شده. زهرا كاظمي در زندان‌هاي ايران كشته مي‌شود. ليلاي ناقص‌العقل كه از هشت سالگي به تن فروشي وادار شده به جرم فاسد كردن مردان پاك به اعدام محكوم مي‌شود و…

زندگي خصوصي هركس حريم شخصي اوست و نبايد به آن داخل شد حتا اگر كسي در اين حريم، هرروز و روزي هزار بار زير شكنجه ذره ذره جان دهد.

حكم حكومتي

2005-05-23T14:34:00.000-07:00

«چنين اقدامي از جانب مقام معظم رهبري كه بر شوراي نگهبان اشراف دارد و اعضاي شوراي نگهبان مستقيم يا غيرمستقيم منصوب از طرف ايشان هستند امري طبيعي در چارچوب قانون و در جهت اصلاح روند انتخابات و استراتژي مشاركت حداكثري مردم در آن است و بايد از آن استقبال نمايند. و ما از هر اقدام قانوني در همه حال در جهت اصلاح امور استقبال مي نماييم.»

تعجب نكنيد! اين سخن را نه حدادعادل گفته و نه احمدي‌نژاد. اين نقل قول مستقيم آقاي شكوري راد رئيس ستاد انتخاباتي دكتر معين است كه اينگونه از حكم حكومتي طرفداري مي‌كند. پس اين حكم حكومتي آنقدرها هم كه مي‌گويند بد نيست بايد ديد شرايط چگونه اقتضا مي‌كند!!

واقعن جا دارد بر حال اين مردم گريست. اين مردمي كه قرار است سرنوشتشان به دست اين سياستمداران رقم بخورد و آينده فرزندانشان را اين صورتك‌هاي نام انسان بر خود نهاده تأمين كنند. مي‌خواهم از طرفداران دموكرات و آزادانديش معين سوال كنم كه با اين قضيه حكم حكومتي و تأييد صلاحيت دوباره معين توسط شوراي منتخب رهبر، آيا با ز هم به معين رأي مي‌دهند تا او در صورت رئيس جمهور شدن سوگند بخورد كه از قانون اساسي‌اي كه رهبر را ماوراي تمام قوانين مي‌داند

دفاع خواهد كرد؟

«جنگ چيز خوبي نيست»

2005-05-16T14:43:00.000-07:00

اين آلماني‌ها (نمي‌دانم در بقيه كشورهاي اروپايي هم اينگونه هست يا نه) دست جمهوري اسلامي را از پشت بسته‌اند!! براي عطسه كردن و سرفه كردن مسيح هم تعطيل عمومي دارند و درست به سبك بين‌التعطيلين‌هاي خودمان وقتي اين تعطيلي‌ها به آخر هفته مي‌خورد پس و پيش آن را هم تعطيل مي‌كنند. ديگر خسته شدم از اين همه تعطيلي‌هاي مذهبي. اما اين يكي براي من بد نشد. دو تا فيلم ديدم كه اتفاقن هردو به نوعي ضد جنگ بودند: دوئل از احمدرضا درويش و ترويا با بازي برد پيت. فكر نمي‌كنم كسي تا به حال مثل فيلم دوئل توانسته باشد پشت پرده جنگ و بازي كثيفي را كه بين قدرتها جريان دارد و هزاران تن را قرباني اهداف خود مي‌كند نمايش داده باشد يعني كسي تا به حال جرئتش را نداشته اين كار فقط از درويش برمي‌آمد و بس. (همان قضيه برادري و حق ارث و اين حرفها!!) اما فيلم زيبايي بود.

ترويا در حد فيلم ‌هاي هاليوودي بود نه بيشتر اما آنهم خيلي زيبا كثيفي جنگ را به نمايش گذاشته بود. جنگي كه هميشه براي هيچ شروع مي‌شود و با نابودي همه چيز به پايان مي‌رسد.

اگر تا به حال اين دو فيلم را نديده‌ايد، اگر هنوز فكر مي‌كنيد «جنگ چيز خوبي است» اگر همچنان معتقديد تنها راه رهايي ايران حمله نظامي است و يا حتا اگر خشونت را در خانه خود مجاز مي‌دانيد، حتمن اين دو فيلم را ببينيد.

بچه ها! شما ديگه چرا؟

2005-05-08T16:58:00.000-07:00

سرم داره گيج ميره. هر پنجره‌اي رو كه باز مي‌كنم بوي انتخابات به مشامم مي‌خوره. مهرانگيز كار پيشنهاد ميده كه يك چهره شناخته شده سياسي با وجهه بين‌المللي و ترجيحن طرفدار جدايي دين از سياست خودشو كانديد كنه و بعد هم توضيح ميده كه چه صلاحيت اين فرد تأييد بشه و چه نشه نتيجه به نفع جريان دموكراسي خواهي ملت ايرانه. علي كشتگر از تحريم فعال انتخابات حرف ميزنه. دويست و نمي‌دونم جند نفر از فعالان داخلي شركت در انتخابات رو مشروط به شروطي مي‌كنن كه در حقيقت همون ژنريك تحريم انتخاباته و جالب اينه كه نام عمادالدين باقي هم جزوشونه.

از طرف ديگه وبلاگ نويس‌هاي داخلي كه اكثرن بين بيست تا سي ساله هستن با شور و نشاط از شركت در انتخابات حرف مي‌زنن از انتقاد پذيري دكتر معين تعريف مي‌كنن و با دكتر معين ساندويچ مي‌خورن.

يك بغض تو گلومه. يك فرياد. دلم ميخواد همه بر و بچه‌هاي وبلاگ نويس داخلي صدامو بشنون. اگه ما هشت سال پيش با شور و شوق تو انتخابات شركت كرديم و با همه توان و نيرومون از خاتمي دفاع كرديم هنوز اصلاح طلبارو نشناخته بوديم. هنوز عجز و لابه‌هاي خاتمي رو براي اينكه با قانون اساسي فعلي نميشه بيشتر از اين كار كرد نشنيده‌بوديم. هنوز نمي‌دونستيم كه رئيس جمهوري كه معتقد به ولايت مطلقه فقيه باشه فقط يك پست فرمايشيه. ولي شما چرا؟

شما كه هنوز نامهايي مثل اكبر گنجي و مجتبا سميع نژاد رو براي تغيير اسم وبلاگهاتون دارين. شما كه همين ديروز همكار ميز بغليتونو از مجلس هفتم بيرون انداختن. شما كه شانزده آذر سال گذشته خاتمي تهديدتون كرد كه اگه ساكت نشين بيرونتون ميكنه. شما چرا؟

بچه‌‌‌ها ! بغض گلومو گرفته. شامه من بوي خيانت ميشنوه. بوي سواستفاده از عشق و هيجان و احساس جواني. بوي گند سياست كه باز هم ميخوان با عطر و طراوت جووني يك عده ديگه، اونو بپوشونن. اين شامه به من ميگه به ساندويچ خوردن معين دل نبنديدن.

حزب كمونيست كارگري،من،نوشين احمدي و چند چيز ديگر

2005-05-01T14:37:00.000-07:00

خانم مهرنوش موسوي سردبير نشريه «رهايي زن» لطف كرده و پاسخ مطلب «براي تغيير قوانين ضد زن چرا رفراندوم» مرا در شماره 30 اين نشريه(صفحه5) داده است. فقط نمي دانم چرا طبق قانون رسانه ها آن را براي سايت تريبون فمينيستي نفرستاده. اگر مايليد نظر حزب كمونيست كارگري را در مورد من و نوشين احمدي خراساني و مهرانگيز كار و جنبش رفراندوم و چند چيز ديگر بدانيد لطفن اينجا را بخوانيد.

تصويب قانون سقط جنين

2005-04-25T06:54:00.000-07:00

ديدگاهم را در مورد تصويب قانون سقط جنين توسط مجلس هفتم مي توانيد در اينجا بشنويد

درد مشترك

2005-04-20T14:30:00.000-07:00

گمان كردم اسفنديار منفردزاده عزيز و گرامي تنها از طرق ايميل پاسخ مرا داده ولي امشب ديدم كه در وبلاگشان نيز به تفصيل مرا مورد لطف و مرحمت قرار داده‌اند !! اين بحث كار زياد مي طلبد. اما در اينجا تنها به اين نكته بسنده مي‌كنم كه نه حفظ تماميت ارضي و نه حفظ هيچ چيز ديگري بهانه‌‌اي براي سركوب و كشتار نيست و نبايد باشد كه اگر چنين شود در حقانيت آن حكومت بايد شك كرد. اصولن اگر حقوق قومها و اقليت ها حفظ شود و به آرا و نظرات آنها مانند بقيه آحاد ملت نگاه شود چرا آن قوم بايد بخواهند از وطن خويش جدا شوند؟ ساليان دراز بود كه كردهاي عراق خواهان جدايي از خاك عراق بودند ولي حالا رئيس جمهور عراق يك كرد است. آيا حالا هم كردها مي‌خواهند كشوري مستقل داشته
باشند؟
دوستاني كه به دليل وجود واژه حفظ تماميت ارضي در فراخوان رفراندوم با آن مخالفت كرده‌ايد! اين فراخوان براي برقراري يك حكومت دموكراتيك و مردمي است. اصولن جدايي خواهان چرا خواهان جدايي‌اند؟ چون حقوق اوليه آنان رعايت نمي‌شود.چون حق حفظ زبان مادري خود را ندارند. چون اجازه پياده كردن سنتها به آنان داده نمي‌شود. چون با هر فرياد اعتراضي به آنان انگ جدايي طلب زده شده و سركوب مي‌شوند.حال اگر حكومتي اين حقوق را به رسميت بشناسد ديگر چه جاي فرياد جدايي طلبي خواهد بود؟ طرح شعار حفظ تماميت ارضي سلب حقوق مردم نيست بلكه يادآوري اين نكته است كه قبل از هرچيز بايد دشمن مشترك را از خانه بيرون كرد و بعد به فكر تقسيم آن افتاد اگر بعد از برقراري دموكراسي نيازي به تقسيم باشد.
منفردزاده عزيز چه زيبا برايم گفته كه مگر در حكومت ايران حقوق فارسها پايمال نمي‌شود؟ پس چرا مي‌خواهيم جدا جدا به فكر احقاق حقمان باشيم؟ ما بايد از تماميت ارضي سخن بگوييم و بايد به هم‌ميهنان آذري و عرب و بلوچ و تركمنمان بياموزيم
كين درد مشترك هرگز جدا جدا درمان نمي شود

اهواز و تماميت ارضي

2005-04-19T15:49:00.000-07:00

اسفنديار منفردزاده عزير لطف كرده و از طريق ايميل پاسخ نامه‌ام را داده. آنطور كه از نوشته اش دريافتم با نظر من در مورد فدرالي شدن ايران موافق است و تنها مي‌گويد صحبت از تماميت ارضي اين روزها حساسيت برانگيز است. در اين مورد نيز به وقايع اخير اهواز اشاره مي‌كند.
اما نظر من غير از اين است. من مي‌گويم به جاي سكوت و نام نبردن از تماميت ارضي و نام «اسمشو نبر» بر اين واژه گذاشتن بايد به هم ميهنان عزيزي كه فكر مي كنند تماميت ارضي و حفظ آن يعني به گلوله بستن هر نداي جدايي طلبي و سركوب هر فرياد استقلال خواهانه، ياد داد كه مي‌توان تماميت ارضي را حفظ كرد و استقلال قوميت ها را هم نگه داشت. اتفاقن اين روزها روز سكوت نيست چرا كه از اين سكوت، دشمنان دانايي مثل شبكه الجزيره و شيوخ اداره كننده آن فراوان بهره مي‌برند و دوستان نادان را به بهانه حفظ استقلال قومي و زباني و فرهنگي به ميداني مي فرستند كه نتيجه‌اش آن مي‌شود كه در اهواز شد و در كردستان سالهاست كه مي‌شود و در تركمن صحرا سالها پيش به وقوع پيوست
خوشحال مي شوم كه خوانندگان اين وبلاگ نظراتشان را در اين مورد مطرح كنند. مطلب اسفنديار منفردزاده و پاسخ من به او چند پست قبل تر در همين وبلاگ موجود است
از نظرات موافق و مخالف و حتا ممتنع استقبال مي كنم.

چرا رفراندوم

2005-04-12T14:53:00.000-07:00

نمي دانم چرا هربار نوشين مطلبي مي نويسد يك عده به بهانه اينكه او از طرف جنبش زنان حرف زده و يك عده به بهانه اينكه او خواهان طول عمر جمهوري اسلامي است و عده اي به بهانه‌هاي ديگر سرش آوار مي‌شوند. اينبار اما نتوانستم ساكت بمانم. مطلبم را در مورد رفراندوم و قوانين ضد زن اينجا بخوانيد

باز هم قصه ناتمام كبرا

2005-04-10T10:07:00.000-07:00

گزارشم در مورد كبرا رحمانپور بالاخره تمام شد. از تمام دوستان شناخته و ناشناخته اي كه با ارسال اطلاعات در تكميل اين گزارش ياريم كردند، سپاسگزارم. مي توانيد آن را در اين آدرس بخوانيد.

افسانه نوروزي محتاج كمك است

2005-04-05T16:43:00.000-07:00

يادم نرفته تمامي آن نامه ها و اعتراض ها را. يادم نرفته كمپين ها و اكسيون ها را. گزارش ها و مقالات را هم يادم نرفته. تمامي اينها بالاخره افسانه نوروزي را از مرگ نجات داد و او حالا بعد از تحمل هشت سال زندان كنار شوهر و فرزندانش هست. اما او هنوز به ياري نياز دارد. يادمان نرفته كه افسانه و شوهرش به خاطر مشكلات مالي مجبور شدند به كيش بروند. يادمان نرفته كه بهزاد مقدم - مقتول - افسانه را تهديد كرده بود كه اگر با او همبستر نشود چكهاي شوهرش را به اجرا مي گذارد. يادمان نرفته كه فقر افسانه را تا پاي چوبه دار برد

افسانه هم اكنون سخت نيازمند كمك است. خانه اي از روي دلسوزي در بندر عباس به او و خانواده اش داده اند كه خالي خالي است. حتي پنكه اي براي خنك كردن بچه هايش ندارد.

هركس كه هنوز افسانه را فراموش نكرده و مي تواند براي او كاري كند حتا در حد پول خريد يك پنكه با وكيل او عبدالصمد خرمشاهي در ايران تماس بكيرد.

شماره خرمشاهي را من از طريق ايميل در اختيار كساني كه مايل به كمك باشند مي گذارم

پاسخي به آقاي اسفنديار منفردزاده

2005-04-05T16:31:00.000-07:00

چند وقت پيش سايت گويا مطلبي از اسفنديار منفردزاده منتشر كرد به نام «طوفان دروكنان بادكار». در پاسخ به اين مطلب نامه‌اي نوشتم و دو بار هم براي گويا فرستادم اما منتشر نشد. من هم اصرار را جايز ندانستم و آن را براي خود منفردزاده عزيز مي فرستم و در اينجا هم مي‌آورم. حالا سايت گويا هم براي

ما نازكند!!

آقاي اسفنديار منفردزاده عزيز و بسيار گرانقدر
قبل از هرچيز بگويم كه بنده بسيار كوچكتر از شما هستم، هم شناسنامه‌اي و هم از نظر سوابق مبارزاتي و پيشاپيش پوزش مي‌خواهم بابت اين دراز دستي. چه كنم كه هرچه كردم دلم راضي به سكوت نشد.
طوفان درو كنان بادكار» شما را خواندم و چون هميشه از قلم شيرين‌تان شهد به جانم ريخته شد اما تلخي نگاه‌تان، شيريني قلم را زدود. اين بود كه به عنوان يكي از اولين امضاكنندگان فراخوان رفراندوم بر آن شدم تا همانگونه كه خود خواسته بوديد پاسخ‌تان را از ديدگاه شخص خودم بدهم.
چند وقتي است-شايد از زمان طرح بحث رفراندوم يا قبل‌تر از آن- كه هم‌ميهنان جدايي طلب ما شمشير از رو بسته اند و ديگر بي هيچ پروايي نداي جدايي از خاك ميهن را سر مي دهند. من به آنان حق مي‌دهم كه گفته‌اند حرمت امامزاده را متولي بايد پاس دارد و بس و وقتي متولي اين امامزاده خود پنهاني در پي فروش امامزاده است و همه دغدغه‌اي در سر دارد الا حفظ آن، ديگر از بقيه چه انتظار مي‌توان داشت؟ هرچند كه متولي اصلي را همين كساني مي‌دانم كه سخت از دست امامزاده دلگيرند.
از منظر ديگري نيز به اين دسته از هم‌ميهنانم- كه برخلاف ميلشان حتا اگر از ما جدا شوند باز هم هم‌ميهن ما هستند- حق مي‌دهم به‌خصوص به آناني كه هر حكومتي كه بر سر كار آمد، پاي حجله‌اش گربه آنان را از دم تيغ گذرانيد. نيك مي‌دانم كه هنوز هم كه بيست و چند سالي از برپايي حجله اين آخرين حكومت مي‌گذرد، بسياري از اين عزيزان هنوز زير تيغند.
اما آنچه در اين ميان برايم سخت فهم است اين است كه چرا اين عزيزان تنها راه نجات را در جدايي-بخوانيد فرار- مي‌بينند. يادم هست سالها پيش مقاله‌اي از بهنود در ماهنامه آدينه خواندم. بهنود در آن مقاله در پاسخ به كساني كه در برابر فشارهاي روزافزون سياسي و اجتماعي راه هجرت را بر مي‌گزينند گفته بود: اينجا خانه ماست. مگر وقتي خانه شما لوله اش بتركد يا سقفش چكه كند آن را رها مي‌كنيد و مي‌رويد؟ من ترجيح مي‌دهم بمانم و خانه را درست كنم.(نقل به مضمون) درست است كه بهنود در حال حاضر به اجبار خانه را ترك كرده اما راضي به تخريبش هم نيست و تا آنجا كه در توان دارد سعي در تعمير خانه دارد.
راه جدايي از ايران هم نوعي فرار است. فرار از خانه‌اي كه سقفش چكه مي‌كند، ديوارش تابله كرده، چاهش پر شده ولي با همه اينها خانه ماست و حفظ آن بر دوش تك تك ما. و حفظ اين خانه همان لغتي است كه سخت از آن برآشفته‌ايد.
نمي‌دانم چرا تا سخن از «تماميت ارضي» مي‌شود هم‌ميهنان آذري و كرد و بلوچ و تركمن و خلاصه كساني كه خود را غير فارس مي‌دانند برآشفته مي‌شوند. نمي‌دانم چرا نمي‌توانيم تماميت ارضي را با حفظ استقلال تمامي اين به اصطلاح اقليت ها آشتي دهيم. نمي‌دانم چه اصراري بر تكه پاره شدن سرزميني داريم كه متعلق به همه ماست و ديگر هيچ چيز برايش نمانده به جز همين خاك مشترك. ما همگي صاحبان يك خانه ايم. اگر بخواهيم قسمتي از خانه را از بقيه آن جدا كنيم سقف بر سر همه ما آوار مي شود.
نمي دانم چرا تا بحث استقلال اقليت ها و قوميت ها مطرح مي شود همه به ياد يوگسلاوي مي افتند و چرا هيچكس الگوهاي فدرالي مثل آلمان را به ذهن نمي آورد.
كشور آلمان متشكل از 16 استان يا ايالت است كه هركدام از آنها به طور مستقل اداره مي شوند. به جز بعضي از قوانين كه در سطح كشور اتخاذ مي شود و براي تمام استانها لازم الاجراست بقيه قوانين در سطح ايالتي به اجرا در مي آيد. هر استان هم يك وزير دارد كه در حقيقت اختيارات يك نخست وزير را در استان خود داراست. حتا تعطيلات فصلي نيز در هر ايالت متفاوت است و خلاصه هر استان در تصميم گيري هاي داخلي خود كاملن مختار و مستقل است. اما تماميت ارضي آلمان نه تنها تهديد نشده بلكه اين سيستم بعد از يكي شدن دو نيمه اين كشور هم ادامه پيدا كرد و تا به حال نيز به خوبي به تمامي نيازهاي جمعيت 82ميليوني آلمان پاسخ داده است.
آقاي منفرد زاده بسيار عزيز و تمامي كساني كه فكر مي كنيد حفظ تماميت ارضي به زيان استقلال اقليت هاي قومي ايران است! كشور پهناور ما هم مي تواند با داشتن يك حكومت مركزي دموكرات و مبتني بر انديشه مانند آلمان اداره شود. ايران عزيز ما هم مي تواند تمامي فرزندان خود را در دامن سبز خود داشته باشد و مثل يك مادر خردمند آنها را از دور كنترل كند و در عين حال استقلال نظر آنها را هم از بين نبرد.
دوستان! ايران خانه تمامي ماست. اگر اين خانه فعلن توسط بي عرضه ترين و بي خردترين حكومت قرن حاضر اداره مي شود راه نجاتش تخريب اين خانه نيست. يادمان باشد كه حتا اگر يك ديوار از اين خانه برداشته شود آوارش بر سر تمامي ما مي ريزد.
آقاي منفرد زاده! فكر نمي كنم هيچ يك از آن 35000امضاكننده فراخوان مخالف استقلال نظر قوميت هاي ايران باشند. اما اين با تكه تكه شدن خانه تفاوت دارد كه اين تكه تكه شدن به سود هيچكس نيست.

فرمايشات اعليحضرت

2005-03-28T14:20:00.000-08:00

يكي از كساني كه هميشه آرزو داشته ام تا با او يك مصاحبه حضوري مفصل بكنم رضا پهلوي است. اگر امكان اين مصاحبه فراهم شود اولين سوالم نظر او در مورد اين فرمايشات پدر فقيدش است. بخوانيد و گريه كنيد به حال سرزميني كه 37سال چنين پادشاهي داشته است

براي نجات جان كبرا كاري كنيم

2005-03-25T13:45:00.000-08:00

دومين جلسه شوراي حل اختلاف كبرا رحمانپور هم بي نتيجه بود. شوهر و خواهر شوهر او بار ديگر تقاضاي اعدام او را امضا كردند. با پايان ماه صفر-پانزدهم آوريل- هر لحظه ممكن است كبرا اعدام شود. زمان زيادي نداريم. در حال تهيه گزارشي از فعاليت هاي خارج از كشور براي نجات جان كبرا هستم. اين گزارش قرار است در تريبون فمينيستي ايران منتشر شود. لطفن هر شخص يا سازماني كه در اين زمينه فعاليت مي كند با آدرس زير با من تماس بگيرد
mitrajournal at yahoo dat com
يادمان باشد كه جان افسانه نوروزي را همين تلاشها بود كه نجات داد.تا دير نشده بايد كاري كنيم

عيد آمد

2005-03-20T09:02:00.000-08:00

خوب، اين هم از عيد.چند ساعتي است كه سال 1384 شروع شده. هواي اينجا امروز بهاري بهاري است. خورشيد و ماه با هم در آسمانند و پيراهن آسمان آبي آبي است
بعد از سال تحويل هرسه مي خواستيم بگوييم خوب كه چي؟ حالا گيرم كه عيد است. نه جايي براي رفتن داريم و نه كسي كه به ديدنمان بيايد. براي گريز از اين «خوب كه چي» از خانه بيرون زديم. تمام مدت سعي كرديم كه بگوييم چه عيد قشنگي چه نوروز زيبايي. اما نشد كه نشد. ترجيح داديم سكوت كنيم. بي حالي پسرك را بهانه كرديم و دوباره به خانه برگشتيم
نوروز فقط در ايران نوروز است

قصه ي ليلا

2005-03-18T15:30:00.000-08:00

سرم دارد منفجر مي شود از اين همه كثافت. نوروز هم رنگ باخت برايم با خواندن اين قصه. خدايا زنان اين ديار به كجاي اين شب تيره بياويزند قباي ژنده خود را

نوروز مي آيد

2005-03-17T14:41:00.000-08:00

بوي اسفند مي داني چه بويي است؟ بوي آفتاب و آسمان آبي با كمي سرما. بوي گندم خيس شده در آب، پشت پنجره. بوي پارچه هاي خيس گردگيري. بوي خاك. بوي بنفشه هاي نشسته در جعبه گل فروش دوره گرد. بوي دلهره و اضطراب: ترس دير رسيدن سر سفره هفت سين. ترس در حمام ماندن موقع سال تحويل. شلوغي خيابانها. گرمي بازارها. باد اسفند. نسيم نوروز

اينجا اما مارس است و هوا هيچ بويي ندارد. امسال تو شانس آورده اي و عيد پاك اينها با نوروز تو يكي شده و تو باز هم خودت را گول مي زني كه اين تخم مرغ هاي رنگ شده مال هفت سين است نه عيد پاك. اين بسته هاي قشنگ كادويي با نشان خرگوش لابد مي گويند امسال سال خرگوش است و ربطي به عيد پاك ندارند. امسال تو شانس آورده اي كه ماه مارس هوا بوي بهار گرفته و خورشيد دو سه روزي است آسمان را آبي آبي كرده و تو باز هم خودت را گول مي زني كه اين آبي اسفند است و ربطي به بارانهاي ماه مارس ندارد. چشمهاي تو همه جا نوروز را مي جويند

چشمم را مي چرخانم. كاسه گندمي كه پسركم با دستان كوچكش در آب ريخته پشت پنجره است. ظرف آبرنگ پسرك آماده است تا تخم مرغ هاي هفت سين را رنگ كند. كارت پستال هاي رسيده از ايران همه تاريخ نوروز 84 را دارند. گل فروشي ها پر از بنفشه و نرگس است گيرم كه صداي هيچ گل فروش دوره گردي تو را دعوت به خريدن نكند

سفره هفت سين را مي چينم گيرم كه سمنو و سنجد و ماهي قرمز نداشته باشم. گيرم كه سال تحويل يكشنبه باشد و تواز فرط دلتنگي بخواهي خفه شوي. گيرم كه بعد از سال تحويل سفره هفت رنگ هيچ مادري منتظرت نباشد

نه من خودم را گول نمي زنم. نوروز مي آيد حتا اگر هفت سين من هيچ سيني نداشته باشد.

قتل احمد خميني

2005-03-13T15:19:00.000-08:00

مطلب اگرچه تازه نيست ولي خواندني است. در اينجا بخوانيدش.

با همه اينها روز زن مبارك باد

2005-03-11T02:43:00.000-08:00

اينجانب روزنامه نگار و فعال امور زنان بدين وسيله از شخص خودم و جنسيت زنانه ام پوزش مي طلبم. اينجانب روزنامه نگار و فعال امور زنان روز هشتم مارس، روز جهاني زن را در كلينيك كودكان بر بالين پسركم كه در تب 40 درجه ناشي از برونشيت و گريپ مزمن مي سوخت گذراندم. نه در تجمعي شركت كردم و نه در پاي هيچ تريبوني نشستم و نه حتي يك مطلب در مورد اين روز نوشتم.همسرم كه دو روز اول بيماري پسرك را سر كار نرفته بود اگر يك روز ديگر هم مرخصي مي خواست قطعا از كار بيكار مي شد و بيكاري همسرم مصادف است با پرداخت نشدن اجاره خانه و پول تلفن و موبايل و برق و آب و گاز و صدها صورت حساب ديگري كه هرروز در اين مملكت برايت ارسال مي شود و فرصت نفس كشيدن را هم از تو مي گيرد

اينجانب روزنامه نگار و فعال امور زنان به دلايل ذكر شده نتوانستم هيچ قدمي در روز زنان بردارم. نه منع قانوني داشتم و نه يك شوهر مستبد و مرد سالار. تنها و تنها به خاطر مادر بودن از حق زن بودن محروم شدم و يكبار ديگر به خاطر بهشت نسيه اي كه قرار است زير پايم فرش كنند دنياي نقدم را از دست دادم

با همه اينها باز هم فرياد مي زنم كه من قبل از مادر بودن يك زنم و قبل از زن بودن، انسان. اگر كسي صدايم را شنيد روز جهاني زن را به او تبريك مي گويم

پاسخ به دوستان

2005-03-01T13:14:00.000-08:00

Thursday, February 10, 2005

اين پست را چند هفته قبل نوشتم اما در اسباب كشي به آدرس جديد به اينجا آمده. نمي دانم چطور بايد آن را سرجاي خودش بگذارم. پوزش مرا پذيرا باشيد.

يك هفته اي از انتشار نامه ام به نبوي در سايت گويا مي گذرد. همانطور كه انتظار داشتم اين نامه عكس العمل هاي متفاوتي را برانگيخته است. بعضي از دوستان آن را نوشته اي از روي احساسات خوانده و مرا به جنايات رژيم هاي كمونيستي توجه داده اند. برخي ديگر جسارتم را تحسين كرده اند و بعضي نيز با بياني كه خوب با آن آشنايم مرا از وارد شدن در عرصه سياست با اين هشدار هميشگي كه سياست پدر و مادر ندارد بر حذر داشته اند. اما در اين ميان يكي از اين نظرات برايم بسيار جالب و نيز آشنا بود. دوستي گفته بود حالا كه نبوي قضيه رفراندوم را پشتيباني مي كند نبايد با او اينگونه برخورد كرد

در پاسخ به دوستاني كه مرا به ياد جنايات رژيم هاي كمونيستي انداخته اند بايد بگويم كه هدف من همانگونه كه در نامه ام هم اشاره كرده ام دفاع از ماركسيسم دولتي نيست. هدف من دفاع از كمونيسم هم نيست. من مي گويم كسي كه براي شاهرودي رئيس قوه قضائيه نامه فدايت شوم مي نويسد و او را از تمام جناياتي كه قوه قضائيه اتفاقا در دوران زمامت او بر اين قوه، مرتكب شده مبرا مي كند و در هيچ كجاي نامه اش نيز نشاني از تندي و حتي انتقاد تيز و گزنده نيست پس خوب مي داند رسم نامه نگاري و انتقاد و پاسخ چيست. اما چگونه است كه در پاسخ به يك فرد ديگر كه از تفكري ديگر و «غيرخودي» است عنان از كف مي دهد و به يكباره دشنام گو مي شود. اينجا بوي مرزبندي مي آيد و نيز بوي نكبت بار تقسيم انسانها به خودي و غير خودي.

و اما پاسخ آن دوستي كه نگران حال «نبوي پشتيبان رفراندوم» است. يادم مي آيد زماني كه در سرويس اجتماعي روزنامه خرداد بودم (سال 1377) هربار كه مطلبم بويي از انتقاد و يا شكايت حتي از زبان مردم را داشت، دبير سرويسم آن قسمت را حذف مي كرد و مي گفت در اين موقعيت نبايد خاتمي را تضعيف كرد!! يادم هست كه وقتي روي سوژه جوانان و اعتياد كار مي كردم چه بسيار دانسته ها و پلشتي هايي كه برايم برملا مي شد ولي اجازه نشر آن را نداشتم چون خاتمي تضعيف مي شد. يادم هست كه با زحمت بسيار و پيدا كردن كانال هاي خبررساني فهميدم كه در مدارس شمال شهر تهران كوكائين رد و بدل مي شود و وقتي اين موضوع را به يكي از مسئولين اداره مبارزه با مواد مخدر گفتم ضبط صوتم را خاموش كرد و گفت هرچيزي را كه مي دانيد نبايد بگوئيد. لابد چون خاتمي تضعيف مي شد.يادم هست آن جانباز شيميايي را كه ديگر توان نفس كشيدن هم نداشت و شبها همسرش هم از بوي تند بدنش فراري بود و نيروي مقاوت بسيج حكم تخليه خانه او را گرفته بود و تنها مي خواست اين موضوع در روزنامه درج شود و من اجازه چاپ اين گزارش را پيدا نكردم چون خاتمي تضعيف مي شد.

و امروز نمي دانم آن جوانان دبيرستاني و آن جانباز شيميايي به كجا رسيده اند ولي اين را خوب مي دانم كه اگر سياست پدر و مادر ندارد من دارم پس بايد آنچه را كه مي دانم و به آن اعتقاد دارم به بقيه هم بگويم.

دوست عزيز من، اتفاقا اگر به زعم تو نبوي پرچمدار رفراندوم شده پس مردم بايد او را بهتر بشناسند و از نيات و افكار او باخبر شوند. تمام حقيقت پيش من نيست اما تكه اي از آن را در دست دارم و به قيمت تضعيف هيچ رهبر و رئيس جمهوري هم حاضر به پوشاندن آن نيستم. تو خواه از سخنم پند گير و خواه ملال

سؤال

2005-02-27T14:39:00.000-08:00

Saturday, February 26, 2005

خيلي وقته كه يك موزيك خوب گوش نكردم. خيلي وقته كه يك كتاب خوب نخوندم. خيلي وقته كه يك فيلم خوب نديدم. خيلي وقته كه زندگي نكردم

پسركم امشب موقع خواب دوباره ناخن هاش رو جويد. حيلي وقت بود كه اين كارو نكرده بود

Monday, February 21, 2005

مصاحبه مرا با زهرا كاملي - همان كه قبلا خبرش را كار كرده بودم - مي توانيد در اينجا بخوانيد

يك تصادف ساده

2005-02-27T14:28:00.000-08:00

Friday, February 18, 2005

همه اش تصادفي است. مي خواهم باور كنم كه تمام چيزهايي كه در اين 6ماه ديده ام تصادفي بوده. نمي خواهم باور كنم كه در يك كشور ضدخارجي زندگي مي كنم نه حتا در يك شهر ضد خارجي. همه اينها تصادفي است.

همه چيز از آن فروشگاه لعنتي شروع شد. هنوز يك ماه نشده بود كه به آلمان آمده بوديم. براي پس گرفتن گرويي شيشه ها با پسركم جلوي دستگاه اتوماتيكي كه شيشه ها را تحويل مي گيرد ايستاده بوديم و درست طبق دستورالعمل دستگاه، شيشه ها را يكي يكي داخلش مي انداختيم كه ناگهان دستگاه از حركت ايستاد و شروع به كشيدن بوق اخطار كرد. پسركم كه آنروزها (و البته اين روزها نيز) از هر اتفاق نابهنگامي وحشت زده مي شد، با ترس و نگراني مدام از من مي پرسيد چه اتفاقي افتاده و من كه نمي دانستم چه شده منتظر بودم تا بوق اخطار خود به خود قطع شود. ناگهان يكي از فروشنده ها در حالي كه بلند بلند حرف مي زد و البته ما هم چيزي از حرفهايش نمي فهميديم به طرف ما آمد. چرخ خريد ما را كه جلوي دستگاه بود تقريبا پرت كرد و يكي از دكمه ها را فشار داد. بعد هم به اتاقك پشتي دستگاه رفت. من كه كاملا جا خورده بودم نمي دانستم چه كار كنم كه مرد جواني از كارمندان فروشگاه جلو آمد و گفت اتفاقي نيفتاده الان دستگاه درست مي شود. و بلافاصله هم دستگاه شروع به كار كرد و كار ما تمام شد. اما برخورد آن زن فروشنده بر دلم ماند.

نمي دانم شايد اگر يك آلماني هم جلوي آن دستگاه ايستاده بود آن زن فروشنده همانطور برخورد مي كرد. اين فقط يك تصادف بود.

از مهدكودك پسركم راضي نيستم. او را ساعتها به حال خود مي گذارند. هيچيك از مربيان سعي در برقراري ارتباط با او نمي كند. چندين روز پياپي بعد از اينكه او داخل كلاسش شد از پشت شيشه نگاهش كردم. ساكت وسط كلاس مي ايستد و هيچكس طرفش نمي آيد. يك روز آنقدر آنجا ايستاد تا به گريه افتاد. مادر يكي از بچه ها پيشنهاد كرد كه از بچه ها بخواهم آخر هفته ها به خانه ما بيايند تا هم زبان پسرك قوي شود و هم راه ارتباط را فرا گيرد. هفته بعد از همان مادر خواستم تا پسرش را به خانه ما بفرستد. قبول كرد و من و پسركم خوشحال از اين كه فلورين قرار است به خانه ما بيايد براي روز شنبه كلي برنامه ريختيم. قرار شد من شيريني مخصوص خودم را برايشان درست كنم و بابايي هم با پسرك اتاقش را مرتب كنند. حتا لباس خانه اي را كه مي خواست بپوشد از شب قيل آماده كرد. صبح شنبه مادر فلورين تلفن كرد و گفت من امروز بايد بروم سر كار و نمي توانم فلورين را به خانه شما بياورم. قرار شد براي هفته بعد بيايد. تا جمعه شب هفته بعد هم خبري نشد. با موبايلش تماس گرفتم و روي ميل باكس آن پيغام گذاشتم اما باز هم خبري نشد.

هفته بعد از مادر اريك كه پسرك بسيار دوستش دارد خواستم اريك را به خانه ما بياورد. اما گفت اين هفته نمي تواند و هفته بعد هم تولد اريك است. باشد براي بعد. به مادر ماسل گفتم او هم گفت پدر ماسل اجازه نمي دهد او به خانه كسي برود اما نگفت شما مي توانيد بياييد. و من بالاخره تسليم شدم. اينها همه اش تصادفي بود.

پسرك به اصرار در كتابخانه عمومي نزديك مهدكودكش عضو شده. نمي دانم چند درصد از بچه هاي خارجي 6 ماه بعد از مهاجرتشان عضو كتابخانه مي شوند. اصلا چند درصد از بچه هاي آلماني در 5سالگي اينقدر به كتاب و كتابخانه علاقه دارند. فكر كردم اينها ارزش است. ارزش هايي كه به خاطرش به من و پسركم احترام مي گذارند. اما اينبار هم اشتباه كرده بودم.

پسرك عاشق شازده كوچولوست. درحقيقت با او زندگي مي كند. همه جا با او مي رود و اوقات تنهايي اش را هم با او مي گذراند. هفته پيش سي دي شازده كوچولو را در كتابخانه پيدا كرد و فرياد زنان آن را به من نشان داد. آنقدر براي ديدنش ذوق داشت كه با وجوديكه شبها اجازه ندارد پاي كامپيوتر بنشيند آن شب به محض رسيدن به خانه رفت سراغ كامپيوتر تا شازده را كه تاحالا فقط از زبان بابايي شنيده بود با چشم ببيند. سي دي شروع به كار كرد ولي با صدايي بد و نامفهوم. ري استارت و دوباره گذاشتن آن هم تأثير نداشت. بار آخري كه سي دي را گذاشتيم كامپيوتر خود به خود خاموش شد.

پس فردا سي دي را پس برديم. يكي از كارمندان آن را نگاه كرد و گفت اين سي دي خش برداشته و جون نو بوده و تنها 5 نفر قبل از ما آن را امانت گرفته اند (خجالت كشيد بگويد همه آن 5نفر هم آلماني بوده اند. شايد هم گفته و من متوجه نشده ام) پس حتما در كامپيوتر شما خراب شده. برايش توضيح دادم كه از اولين باري كه آن را گذاشتيم مشكل داشت. قبول نكرد و با لحني كه هرلحظه عصبي تر مي شد گفت قيمت اين سي دي 25 يورو است و شما آن را خراب كرده ايد بايد بيشتر دقت مي كرديد. همين موقع پسرك با بيسكويتي كه در دست داشت جلو آمد تا ببيند اين بلوند لندهور چه مي گويد كه ناگهان با پرخاش به پسرك گفت خوردن در اينجا ممنوع است برو بيرون خوراكي ات را بخور! و من ديگر مطمئن شدم كه هيچ تصادفي در كار نيست.

آن ماشيني كه با وجود سبز بودن چراغ عابر پياده همچنان به طرف ما آمد و وقتي اعتراض كرديم به ما فحش داد، آن همسايه اي كه هرشب نيمه هاي شب با عربده هاي مستيش ما را از خواب مي پراند ولي يكبار هم اعتراضي از ما نشنيده و آنروز به سروصداي اندك پسرك اعتراض كرد، همسايه ديگري كه هرروز پشت پنجره نشسته تا ببيند ما زباله هايمان را در ظرف مخصوص مي گذاريم يا نه، آن كسي كه به صاحبخانه گفته اينها انباري را شلوغ كرده اند در حالي كه ما از ترس دزديده شدن حتي كارتن هاي خالي را هم در انباري نمي گذاريم هيچ كدام اينها تصادف نبوده و من بايد باور كنم كه اينجا هنوز هيتلر زنده است

زهرا كاملي

2005-02-27T14:27:00.000-08:00

Sunday, February 13, 2005

خبر مربوط به بازگرداندن زن پناهجوي ايراني در آلمان را مي توانيد در اينجا بخوانيد

نامه به نبوي

2005-02-27T14:25:00.000-08:00

Friday, February 04, 2005

گويا انصاف به خرج داد و نامه مرا به نبوي با آنكه زمانش گذشته بود منتشر كرد. مي توانيد آن را در اينجا بخوانيد

كريسمس ايراني

2005-02-27T14:20:00.000-08:00

Friday, January 07, 2005

از وقتي يادم مي آيد قرآن بود و حافظ و سفره اي سبز كه همه را به نشستن دعوت مي كرد. از وقتي يادم مي آيد هفت سيني بود پر از شهد و شيريني و تلخي اگر داشت به هزار بهانه از سفره حذفش مي كرديم. (مادر هيچوقت نمي گذاشت سركه بر هفت سين بنشانيم كه آن را جعلي و اصلش را عسل مي دانست) شمعي اگر بر اين سفره بود كنار گل بود و شيريني.

حالا با گذر از دهه سوم عمر، عزيز 5ساله اي كه نيك مي داند عزيزترين است و حرفش ردخور ندارد، كاج سبزي به خانه مان آورد كه ستاره و زنگوله دارد و پاپا نوئلي كه شب از پنجره داخل مي شود و هدايا را زير اين درخت مي گذارد.

نمي دانم بخندم يا بگريم. هرچه هست خنده اوست كه ديگر نيك فهميده ام زندگي ام را به پايش داده ام. نوش جانش.

posted by: mitra at 00:03 link comments

Monday, October 18, 2004

سلام

من برگشتم. بعد از قريب يك سال. آنموقع هنوز كسي را به خاطر وبلاگ نويسي دستگير نكرده بودند. اما من را به خاطر نوشته هاي وبلاگم از محل كارم اخراج كردند. يادتان هست؟ و من جون به كامپيوتر دسترسي نداشتم ديگر در وبلاگم ننوشتم. تا به امروز

امروز اينطرف دنيا هستم. خبرهاي وطنم را مي خوانم. همانجا كه فكر آدمها را مي خوانند و آنان را به خاطر فكرشان به زندان مي اندازند. ايران را مي گويم. من حالا فرسنگها از ايران دورم و ديگر مي توانم با خيال راحت بنويسم. كاش بدانم از چه بنويسم

هشت مارس

2005-02-27T14:18:00.000-08:00

Monday, February 16, 2004

هشت مارس نزديك است و من باز هم به زنان اين ديارمی انديشم. به بم می روم.نيمي از 70 هزار كشته را زنان تشكيل می دهند. 20-30 هزار نفری زنده مانده اند كه نمی دانم چند هزار تای آْنان زن هستند. بيماري های عفونی زنان گسترش پيداكرده.چند نفری از زنان دزديده شده اند.هزار زن بی سرپرست شده اند. شاهدان گفته اند آبادترين جای بم، گورستان آنجاست. هنوز حتی يك خانه هم بازسازی نشده است. زنان در چادر زندگی می كنند. .امنيت وجود ندارد. توالت و حمام بهداشتی وجود ندارد. زندگی وجود ندارد.

كبرا رحمانپور منتظر بخشش خانواده شوهرش است. آنها خود را پنهان كرده اند تا وكيل كبرا نتواند تقاضای بخشش كند و هر لحظه كه آنان دوباره تقاضای قصاص كنند، كبرای 22 ساله اعدام می شود. سرنوشت افسانه نوروزی نامعلوم است. قرار شده پرونده اش را به دادگاه ديگري بفرستند اما هنوز هيچ خبری مبنی بر اين جابجايي شنيده نشده. جلوی اجرای رقص های فرزانه كابلی را گرفته اند و هيچ دليلي هم برای اين كار ذكر نكرده اند. محرم نزديك است و سخت گيري های خياباني برای حجاب بيشتر شده .

هشت مارس نزديك است و من از ايران يك شاخه گل ليموزا برای تمامی زنان عالم می فرستم.

روز جهانی زن مبارك باد

ما اينجا بيرون زمان ايستاده‌ايم

ده روزي مي‌شود كه چيزي ننوشته‌ام. اينجا در مهد تمدن آريايي، در چهارمين سال از هزاره‌ي سوم ميلادي، راه‌هاي ارتباطي من، محدود به چند كانال بي خاصيت ماهواره‌اي و چند روزنامه‌ي بي خاصيت تر وطني شده

ترسيده‌ام. نمي‌دانم. اما به من حق بدهيد. وقني سينا مطلبي به جرم وبلاگ نويسي از وطن آواره مي شود و وقتي از عكس‌هاي خانوادگي مهرانگيز كار، برعليه او استفاده مي كنند، پس به من حق بدهيد بترسم

به جرم وبلاگ نويسي و «داشتن تمايلات سياسي» از كار بيكار شدم. وقتي فهميدم هرچي از طريق كامپيوتر محل كارم نوشته‌ام، در سرور ثبت و از آن بر عليه من استفاده شده، ترسيدم. وقتي مديرم گفت‌ تفكرات شما براي محيط كار مضر است، ترسيدم. وقتي فهميدم حتا مي تواند از طريق سروربه «اين باكس» اي ميل من وارد شوند، باز هم ترسيدم. آنقدرترسيدم كه پشت هيچ كامپيوتري ننشسته‌ام. از كامپيوتر ترسيدم. از اينترنت ترسيدم. از وبلاگ ترسيدم و از هرچه كه بوي ارتباط مي داد ترسيدم.

وحالا ده روزي مي شود كه اينجا بيرون زمان ايستاده‌ام و هيچ نمي دانم تا چند روز و چند سال و چند قرن ديگر، ما بايد بيرون زمان بمانيم

معني زن

2005-02-27T14:17:00.000-08:00

Wednesday, January 14, 2004

براي كبرا رحمانپور امضا جمع مي كنند0 رئيس قوه قضائيه گفته اگر رضايت بگيريد بهتر است 0 افسانه نوروزي به تهران منتقل مي شود0 درصد ثبت نام كنندگان براي انتخابات مجلس زن هستند0 شهره آغداشلو جايزه اسكار بهترين بازيگر نقش دوم زن را مي گيرد-البته هنوز نگرفته- شيرين عبادي جايزه صلح نوبل را از آن خود مي كند

و از اين سو: سن فرار دختران در ايران به 13 سالگي كاهش يافته0زنان و دختران زلزله زده دزديده مي شوند0 سهميه بندي جنسيتي براي ورود به دانشگاه اعمال مي شود0 ديه زنان همچنان نصف مردان است0 حق طلاق همچنان با مرد است0 هر زني كه بخواهد از ايران خارج شود بايد از شوهرش اجازه بگيرد و اگر شوهر به هر دليل و بهانه اي اين اجازه را به او ندهد دو راه پيش رو دارد يا بايد تا اطلاع ثانوي از دنيا ديدن چشم پوشي كند و يا در دام قاچاقچيان بيفتد و سرنوشت اين دومي از همين حالا معلوم است و000

پسر 4 ساله ام همين چند روز پيش از من پرسيد: مامان! زن و مرد يعني چه؟

نمي دانستم در جوابش چه بگويم0

به او گفتم: از خدابپرس!000

زن خوشبخت

2005-02-27T14:16:00.000-08:00

Saturday, January 10, 2004

ديروز به خانه يك دوست قديمي رفته بودم0 دختري كه سال 1363 وارد هنرستان كمال الملك شد0 مي دانيد يعني چه؟ آن زمان ها اسم هنرستان هنر با اماكن قبيحه يكي بود0 انقلابي بود انتخابش0 جلوي همه ايستاد و در رشته مجسمه سازي ثبت نام كرد0 خانه مجردي داشت0 مي دانيد يعني چه؟ آن زمان ها دختري كه حتي با چند دختر ديگر در خانه اي جدا از پدر و مادر زندگي مي كرد، لايق معاشرت نبود0 اما او آن خانه را به عنوان كارگاه انتخاب كرده و در حقيقت در آن زندگي ميكرد0 تنها به مسافرت مي رفت0 مي دانيد يعني چه؟ آن زمان ها دختري كه بدون خانواده به مسافرت مي رفت، يك دختر فراري محسوب مي شد

اين دختر آوانگارد در سن نوزده سالگي عاشق شد0 عاشق يك دانشجوي شهرستاني سال آخر فيزيك كه تدريس خصوصي مي كرد و با هم ازدواج كردند. سيزده سال از ازدواج آنها مي گذرد و امروز او سه فرزند دارد و در يك آپارتمان 80 متري با شوهر بساز - بفروشش در كمال خوشبختي ز ندگي مي كند0 اين دختر هنرمند كه بعد از ازدواج، ديپلم خياطي و آرايشگري و گريم را هم به هنرهاي قبلي خود اضافه كرد ، ديگر حتي براي انجام امور آرايشي و بهداشتي خودش هم از خانه بيرون نمي آيد0 وضع مالي شوهرش بد نيست0 به تازگي يك پرايد هم خريده اند0 موبايل هم دارند0 سالي يك مرتبه هم به مسافرت مي روند0 داشتن يك خانه نهايت آرزوي او بود كه اكنون به آن رسيده است

او خوشبخت است چون جمعه شبها شوهرش زودتر به خانه مي آيد و با ماشين به گردش مي روند و گاهي بستني يا چيپس هم مي خورند! او خوشبخت است چون فرزندانش كامپيوتر و موتور شارژي دارند0 او خوشبخت است چون هميشه در حساب پس اندازش پول هست0 تنها نقطه تاريك زندگي اش، بي ملاحظگي خانواده شوهرش است كه با آن هم كنار مي آيد0 شوهرش از وقتي فيزيك را كنار گذاشته و بساز - بفروش شده طرز حرف زدنش هم تغيير كرده اما او با آن هم كنار مي آيد0 شوهرش آداب اجتماعي نمي داند اما خيلي مهم نيست چون در عوض براي داخل دكورشان ظروف كريستال گران قيمت مي خرد0 او سه فرزند دارد و اصلا نگران هزار و هشتصد كودكي كه در زلزله بم بي سرپرست شدند، نيست0 او نگران وقوع زلزله در تهران هم نيست و به ژاپني ها كه آمار تلفات زلزله در تهران را 2ميليون نفر برآورد كرده اند مي خندد0 او اصلا معني آوار را نمي داند0 زلزله را نمي فهمد0 فقر را نمي شناسد0 از انتخابات هيچ نمي داند0 برايش مهم نيست كه شهردار تهران يك قاتل است0 داستان افسانه نوروزي و كبرا رحمانپور را اصلا نشنيده 0تنها مجله مورد علاقه اش مجله روانشناسي است چون به او ياد مي دهد چگونه با شوهر و فاميل شوهرش بيش از پيش كنار بيايد0

اين زن خيلي خوشبخت است0 به او حسوديم مي شود0

بي خوابي

2005-02-27T14:15:00.000-08:00

Sunday, January 04, 2004

ده شب است كه نخوابيده ام0 درست از پنج دي0 شبي كه بم لرزيد و 30 هزار آرزو را زير آوار برد0 ده شب است كه هراس دارم، نه براي خودم، براي آن كوچك ناتواني كه ناخواسته به دنيا آمده تا فقط سياهي ببيند0 براي آن عزيزي كه جز دلتنگي و جدايي و حسرت هيچ نديده و اينك نوبت آوار است كه بر سرش خراب شود0

پسركم را كنار خودم مي خوابانم0 مي خواهم سپرش باشم وقتي آوار زندگي در دنياي عقب مانده بر سرش مي ريزد0 خواب به چشمم نمي آيد0 مي ترسم خواب مرا در ربايد و خاك، پسركم را0 اينجا در گوشه از ياد رفته اي از اين دنياي بزرگ، در زمان گم شده اي از هزاره سوم، من نگران ريزش آوار بر سر تنها فرزندم، خواب به چشمم نمي آيد0 كمي آنسوتر اما در دنياي متمدن، انسانها بر اين احساس ابتدايي من مي خندند0 خواب آنها را هيچ آواري آشفته نمي كند0

صداي خروپفشان را مي شنوم000

ما زنها

2005-02-27T14:14:00.000-08:00

Wednesday, December 31, 2003

هنوز دو ماه نشده كه به اين شركت آمده ام0هيچ كدام از كارمندان مرا به درستي نمي شناسند0نه از حال من خبر دارند و نه از گذشته ام0 خط فكري ام را نمي شناسند0 اما000

سومين روز پس از حادثه بم اعلام شد كه زنان زلزله زده نياز مبرمي به نوار بهداشتي دارند0اين خبر را با زنان شركت در ميان گذاشتم و گفتم اگر مايليد براي خريد نوار بهداشتي پول جمع كنيم0 نيم ساعت بعد 43 هزار و 500 تومان پول از 14 كارمند زن جمع آوري شده بود يكي از بچه ها نيز با كارخانه چشمك تماس گرفته و از آنها درخواست خريد نوار بهداشتي به قيمت توليد كرده بود0 روز بعد تعداد 160 بسته 10 تايي نوار بهداشتي به بم ارسال شد و بچه ها حتي از من نپرسيدند اين محموله را از چه طريقي به بم فرستاده ام0

باز هم نمي دانم بخندم يا بگريم0 زنها موجودات عجيبي هستند000

دادگاه تاريخ

2005-02-27T14:12:00.000-08:00

Sunday, December 28, 2003

عهد كرده بودم جز براي زنان قلم به دست نگيرم اما مگر زن نبود آنكه ضجه مي زد بر بالاي جنازه فرزندش در شب "بم"؟ مگر زن نبود آنكه پيكر نان آورش را در آغوش گرفته بود و ملتمسانه به دوربين هاي ديجيتالي هزاره سوم مي نگريست و سهم خود را از عصر تكنولوژي و فناوري مي جست؟ مگر زن نبود آنكه پيكر نحيف و جوانش را در سپيدي كفن مي پيچيدند تا آرزوهايش را بر خاك كنند؟

از شما مي پرسم سهم زنان از هزاره سوم چيست؟ سهم كودكان چطور؟ اصلاٌ سهم انسان هايي كه در اين سوي دنيا زندگي مي كنند از فناوري و تكنولوژي چقدر است؟چرا هنوز ما بايد مثل انسانهاي اوليه از لرزش زمين بلرزيم و از خيزش آبها فرار كنيم؟

آقايان با شمايم با شما كه قراردادهاي چند ميلياردي خود را فداي جان هيچ انساني نمي كنيد0 با شمايم كه مصلحت اقتصادي تان در عقد قرارداد با رژيم بي لياقت و بي كفايت جمهوري اسلامي بر جان 40هزار انسان مي ارزد0

آي آقايان تا به كي چشمانتان را مي بنديد و گوشهايتان را مي گيريد0 اي مدعيان طرفداري از حقوق بشر! زنان و دختران و نيز مردان و كودكان ما در گورهاي بي كفايتي رژيم منحوس جمهوري اسلامي زنده زنده خفه مي شوند0 صداي ناله هايشان را از زير آوارها مي شنويد؟ باز هم قرارداد ببنديد و باز هم دست دوستي جانيان را براي دلار و يورو بفشاريد0

تاريخ شمارا قضاوت خواهد كرد0

صدام دستگير شد

2005-02-27T13:49:00.000-08:00

Wednesday, December 17, 2003

صدام دستگير شد

و من 23 سال به عقب بازگشتم

سال 1359 شمسي0 ده ساله بودم كه نامه هاي برادر از سوسنگرد و هويزه بزرگم كرد0 به اندازه 30 سال بزرگ شدم0 از دختران سوسنگرد برايم نوشت0 از خودكشي هايشان براي اينكه به دست وحشي سربازان صدام حريمشان دريده نشود0 از زنان سوسنگرد برايم نوشت كه با لباس هاي پاره به اسارت رفتند0

از عروسكها برايم نوشت0 عروسكهايي كه تكه تكه شده بودند و عروسك هايي كه مي گريستند وقتي كه دختركان سوسنگرد لباسشان دريده ميشد0 از هويزه برايم گفت0 همانجا كه زنانش نيز پابه پاي مردان ايستادند تا حرمت خاكشان را حفظ كنند هرچند خود بي حرمت شدند0 همانجا كه زنانش نخواستند پشت پرده باقي بمانند هرچند پرده هاي آبرويشان را درندگان صدام دريدند0

از اسيران زن برايم گفت كه نمي دانم بر آنان چه رفت كه هنوز هم بعد از 23 سال لب به سخن نمي گشايند تا بگويند آنچه را كه صدام و درندگانش با آنان كردند. ذهن كوچك 10 ساله ام تمامي اينها را به خاطر سپرد و نفرت را شناخت و آن را درسينه نگهداشت0 چندين سال بعد زماني كه در روزنامه زن كار مي كردم، اولين زن اسير آزاد شد0 با هزار ذوق و شوق و البته دردسر ردي از او يافتم تا پاي سخنانش بنشينم كه مي دانستم گفتني زياد دارد0 وقتي شماره خانه اش را مي گرفتم صداي ضربان قلبم را مي شنيدم0 اما مادرش پاسخم را داد: او روزه حرف گرفته نه با شما كه با هيچكس ديگر حرف نمي زند0

و من از همين يك جمله دريافتم كه چه بر اسيران زن رفته است و يك بار ديگر ايمان آوردم كه جنگ مردان نيمي از آوارش را بر سر زنان مي ريزد و چه سنگين است اين نيمه0 و امروز ديكتاتور سقوط كرد و من به ياد تمامي گلهاي پرپر هويزه و سوسنگرد مي گريم كه لبخند حرامم باد تا ديكتاتورها زنده اند0