ستاره ها زیر سقف

امشب دیگه می دونم کجایی. بعد از 6 ماه در به دری، بعد از 6 ماه قطع ناگهانی ایمیلها و تلفن ها، بعد از روزها یه این طرف و اون طرف زنگ زدن و از هزار نفر سراغتو گرفتن، امشب دیگه خیالم راحته. می دونم تو یکی از اتاق های همیشه روشن 209 داری مثل همیشه ی این سالها با میگرنت دست و پنجه نرم می کنی تا شاید خوابت ببره.

امشب تو هم راحتی. دیگه از صدای ترمز ماشین جلوی خونه ات هراس نداری. دیگه زنگ بی موقع آپارتمان کوچکت چشمای همیشه نگرانتو نگرانتر نمی کنه. امشب دیگه دلشوره نداری خواهرکم.

راحت بخواب. بعد از این همه دویدن و دویدن از اوز تا بندر لنگه، از زابل تا بوشهر، از خرم آباد تا سنندج برای اینکه یک زن حتی، بیشتر بدونه و بیشتر بفهمه و بیشتر بخونه، حالا دیگه می تونی راحت بخوابی.

وقتی تو و دوستات اون تو هستین دیگه هیچ امنیت ملی ای تهدید نمیشه. دیگه هیچ زنی هوس رهایی نمی کنه. دیگه هیچ نظمی بر هم نمی خوره. پس راحت بخواب خواهرکم.

امشب آب از آب تکون نمی خوره. امشب هیچ شهابی، خواب سیاه دیو رو آشفته نمی کنه. امشب ستاره ها زیر سقفن. سقفی که چراغش تا صبح روشنه. آروم بخوابین همه ی ستاره های سرزمینم!

م