بازگشت

دو سال بیشتراست که دراین صفحه چیزی ننوشتم. تصمیم هم داشتم دیگر ننویسم. اما امشب به یکباره نظرم عوض شد. چرایش بماند تا بعد.
تصمیم دارم همه چیز را اینجا بنویسم البته تا جایی که پرده های خصوصی زندگیم پاره نشوند.

فعلا در مرخصی ام و به ظاهر دور از کار. اما چقدر به این دوری وفادار بمانم نمی دانم. باید بر سر قولم با پسرکم بمانم ، اینکه او نوروز را پاس بدارد و من کریسمس و ژانویه را. پس فعلا باید از کار دوری کنم. تا فردا و پس فردا چه پیش آید در خیابان های عزیزی که این روزها داغ داغند از قدم های استوار همه خواهران و برادرانم.

این روزها حال و هوای دیگری دارم پس می نویسم باشد که خوانده شود